Vijf dagen circus op de kunstbeurs van Miami

Art Basel Miami Beach is een van de grootste beurzen voor hedendaagse kunst. Galerie Annet Gelink uit Amsterdam stond er met recent werk van drie kunstenaars. Floor Wullems probeerde het te verkopen.

Woensdag 30 november

Vandaag opent Art Basel Miami Beach, de beurs waarvoor ik met een collega naar Miami ben gekomen. Annet Gelink kan er niet bij zijn. Ik ben nu voor de vierde keer in Miami op deze beurs voor hedendaagse kunst. Dit jaar zijn wij de enige galerie uit Nederland. De afgelopen twee dagen hebben we de stand opgebouwd.

We lopen in de brandende zon over Washington Avenue. Onderweg halen we ontbijt bij ons favoriete ietwat onooglijke cafetaria gerund door Cubanen, waar het altijd druk is en waar ze mij inmiddels kennen.

Onze stand staat in de Art Nova sectie: nieuwe werken, niet ouder dan twee jaar, van maximaal drie kunstenaars. Wij hebben er dit jaar voor gekozen om werk te tonen van de Cubaanse kunstenaar Wilfredo Prieto, de Mexicaan Carlos Amorales en de Brit Ryan Gander. Wat de beurs in Miami onderscheidt van bijvoorbeeld die in Bazel is dat hier vooral veel Latijns-Amerikaanse verzamelaars komen. Voordat de beurs opengaat komt Carlos Amorales nog even langs. Hij had het werk tot nu toe alleen op een foto goed geïnstalleerd gezien. Ik merkte dat hij ook gespannen was voor de opening.

Een van onze eerste bezoekers was de curator van een grote collectie uit Puerto Rico, aan wie we in voorgaande jaren onder meer werk van Ryan Gander hebben verkocht en met wie al over onze presentatie in Miami in contact zijn geweest. Haar interesse gaat speciaal uit naar het werk van Wilfredo Prieto. Vooral Pan con Pan, een werk bestaande uit twee broodjes, heeft haar interesse.

Een Nederlandse verzamelaar laat me trots op haar iPhone een foto van P Diddy zien, eerder die dag op de beurs gespot. Ook hierin onderscheidt deze beurs zich van andere: er zijn veel beroemdheden. Dit jaar lijken het er meer dan ooit. Kanye West, Catherine Zeta Jones, Will Smith, Val Kilmer en ga zo maar door.

Aan het eind van de dag niets verkocht, wel veel nieuwe contacten opgedaan, een van de voornaamste redenen om naar Miami te komen. ’s Avonds naar een van de vele feestjes, de Artsy party, gehost door Luis Vuitton. Artsy is een website waar je online kunst kunt zien en kunt kopen; wij zijn de enige Nederlandse galerie die zich erbij heeft aangesloten.

Bij het Soho Beach House staat een gigantische rij mensen die graag naar binnen willen, maar niet op de gastenlijst staan. Wij passeren de hooggehakte, kortgerokte meisjes met de gastenlijst op hun iPads en lopen dan het hele eind naar het strand – zeven security checks onderweg.

In het strandpaviljoen wordt druk geflitst voor Paris Hilton en haar zusje. Will Smith heeft het feestje net verlaten, horen we. Ik spreek met een artsy engineer, een jonge blogger en een galerist uit New York. Na een aantal glazen goede champagne verlaten we het feest en gaan we nog even naar onze ‘stamkroeg’ Club Deuce waar geen fotografen zijn.

Donderdag

De dag begint met groepen schoolkinderen, rond twee uur komen de vips van gisteren weer. Wilfredo’s werk roept ook vandaag de meeste vragen op: „Is it real bread?” Als ik de twaalfjarige kinderen meer vertel over zijn kunst blijken ze er open voor te staan en het ’t meest awesome werk van de beurs te vinden. Oudere vrouwen worden er lacherig van en vertellen me dat ze voor dat geld liever een diamant kopen.

Later in de middag komt de verzamelaar uit Puerto Rico met de curator terug. Ik ga met haar uitvoerig door de catalogus van Wilfredo heen. Ze geeft aan in welke werken ze geïnteresseerd is en vraagt ons een goed bod te doen. We vragen 15.000 euro.

Tijdens een rustig moment lees ik in The Art Newspaper verbaasd mijn naam bij een citaat. Had tijdens de opening een journaliste verteld wat het belang is van Art Nova: het tonen van echt nieuwe kunst, de avant-garde. Op de rest van de beurs gaat het vooral om geld verdienen.

Wij haasten ons naar het 10 great years art basel miami feestje. Hoogtepunt is de Comedy Club met Bedwyr Williams, Reggie Watts en Dynasty Handbag. Echt hilarisch, ze nemen het hele Miami circus op de hak. Grappen over de verschillen in lengte en leeftijd tussen de echtparen die de beurs bezoeken – en dan bedoelen ze niet dat de mannen zo lang zijn.

Vrijdag

In de middag komt Wilfredo en ziet voor het eerst zijn werk Two stones and a mirror geïnstalleerd. Zijn neef had ons tijdens het opbouwen voorzien van een steen en een spiegel die hij op Wilfredo’s instructie bij elkaar had gezocht. Ondertussen komt ook de Puerto Ricaanse verzamelaar met haar zus in de stand en kan ik haar voorstellen aan Wilfredo. Ze vertelt hem over haar Cubaanse achtergrond en vraagt hem verbaasd wat hij nog doet in Cuba. Later die dag sluiten we de koop met de verzamelaar. Ze schaft onder meer Pan con Pan aan. Ze vertelt me dat pan con pan een uitdrukking is voor ‘maar zo zo’, of ‘dertien in een dozijn’.

Zaterdag

De dag op de beurs begint goed met het nieuws dat het Centre Pompidou besloten heeft een grote installatie van Wilfredo aan te kopen. De eerste uren bezoek ik collega-galeries. Vooral de grote galeries met de grote namen verkopen enorm goed. Saatchi heeft in een stuk in The Guardian over de vulgarisering van de kunstwereld, waar de mensen zonder kennis maar met geld steeds meer de markt bepalen. Even later spreek ik Annet, ook zij had het stuk gelezen. Wij moeten ons bezinnen op onze positie in een kunstwereld waar de grote galeries met het grote geld steeds meer de dienst uitmaken.

Zondag

De laatste dag van de beurs en dat kun je aflezen aan de gezichten van de galeristen, een combinatie van vermoeidheid en opluchting. Een paar uurtjes en we kunnen inpakken. Na zessen wordt in no time alles van de muur gehaald. Wat tien minuten geleden nog kunst was, ligt nu als twee gewone broodjes tussen ander afval op de grond.

Maandag

Terugkijkend: we hebben een aantal werken verkocht en goede contacten opgedaan, maar we vragen ons af of dit wel de plek is voor ons. We missen aansluiting met goede verzamelaars zoals op de beurs in Bazel. Als je mij vraagt hoe de beurs was, zeg ik in mijn beste Spaans: pan con pan.

Dinsdag

Om 14:00 weer terug in Amsterdam bij mijn geliefde die ik zo heb gemist. Nog even een paar uur niets, in een zombiëske jetlag hang ik wat op de bank en mijmer ik een beetje.

Woensdag 7 december

Om zeven uur op om naar de Rietveld academie te gaan waar ik theorie doceer aan een klas uit het basisjaar, iedere woensdag. Deze ochtend hebben alle 170 studenten uit het basisjaar tentamen, in de gymzaal. Een tentamen om hun kennis te toetsen van de twintigste-eeuwse kunstgeschiedenis, iets wat je menig beursbezoeker in Miami zou willen aanraden!

In de middag terug in de rust van de galerie, terug in de realiteit, en terug in de tentoonstelling van Wilfredo Prieto The emperor’s new clothes, iets wat na mijn bezoek aan Miami een nieuwe betekenis heeft gekregen.