Verse vermicellimachine

Worden ze nog verkocht; handaangedreven Italiaanse pastapersjes ? „Heel veel”, zegt een kookwinkelier. Hij denkt dat kookprogramma’s mensen aanzetten tot het zelf maken van pasta. Dan zal het er op de televisie wel uitzien of zelf pasta maken makkelijk is en maar een minuut werk. Maar je hebt er een vrije zaterdag voor nodig en drie handen. Een hand om de slinger te draaien en twee handen om een lap deeg te begeleiden.

Maar dan heb je ook echt verse pasta. Dat is het rare aan verse pasta in de supermarkt, die is niet vers. Die ziet er alleen verser uit dan droge pasta. En droge pasta is al zo goed dat je niet taalt naar verse. Zou je denken. Maar dan zit je ernaast. Het gaat met vlagen. We doen het deze winter weer zelf. Tot we opnieuw inzien dat we iets doen wat de fabriek beter kan.

Met een elektrisch aangedreven pastamachine, een investering die de machine nooit voor je terugverdient, is dan in elk geval nog veel pret te maken en de machine inspireert tot experimenten. Als iets mislukt, een onmogelijk deegmengsel, heb je binnen vijf minuten alweer iets nieuws uit zo’n ding.

En ik heb eindelijk beproefd waar ik al lang over dacht. Een duwtje kwam van Karel Knip. Haal het door de sinterklaasdrukte slecht gelezen NRC Handelsblad van vorige week zaterdag nog even uit de papierbak. Wat elke culinair historicus had moeten weten maar niet wist onthult Knip bijna achteloos in het Wetenschapkatern alsof het geen voorpaginanieuws is. Hoe het komt dat Nederlanders altijd vermicelli in de soep doen. Dat komt niet omdat het moest van huishoudschoolleraressen en niet omdat kookboeken het voorschreven. De vermicelli waren er al voor ze door kookboekenschrijvers werden ontdekt. We hebben ze te danken aan koning Willem I die in de negentiende eeuw industrialisatie wilde bevorderen en onder meer de bouw van pastafabrieken stimuleerde. Zo kwam vermicelli uit fabrieken van dicht bij huis Nederlandse keukens binnen en is er anderhalve eeuw later nog steeds.

Er is met huisvlijtpasta nog iets wonderlijks. Na het persen van de lap en het draaien van brede of smalle slierten, moet de pasta aan de waslijn of op een droogrek, Waarom? Om te drogen. Maar waarom dan? Het antwoord is zoek.

Dat een fabriek pasta droogt is te begrijpen. De droge deegwaren blijven daarna jarenlang goed te bewaren. Een uiterste verkoopdatum hoeft er niet op. Maar er is geen reden om verse pasta een halve of hele dag te drogen te hangen. De pastasliertjes kunnen direct uit de machine in kokende bouillon zakken. Niemand doet het. Ik deed het. Lekkere verse vermicelli. Vinden kinderen nog leuker dan gourmetten.

    • Wouter Klootwijk