Knappe improvisaties Jill Scott

Jill Scott. Gehoord: 8/12 Paradiso. ****

Jill Scotts leven kent hoogte- en dieptepunten. Ze werd verliefd en verlaten, gebeurtenissen waar ze drie albums over vol schreef, en ze voedt alleen een zoon op. Vreugde en verdriet, gelardeerd met veel ondubbelzinnige seks, bevolken haar albums.

Haar persoonlijke beslommeringen, gevat in sexy, nu-soul songs, en haar boodschap van vrouwelijke onafhankelijkheid leverde de Amerikaanse zangeres en spoken word-artiest een grote schare vrouwelijke fans op.

Natuurlijk, mannen waren er gisteravond ook in Paradiso, maar het waren de vrouwen die de boventoon voerden. In de zaal, waar ze haar songs luidkeels mee zongen, en op het podium, waar Scott als een liefdevolle ‘big mamma’ over haar bandleden heerste. Dat ze drie mannen had meegenomen om de rol van bevallige achtergrondzangeresje te spelen, viel dan ook in goede aarde. Toys zijn niet alleen voor boys, wilde ze maar zeggen.

Jill Scott had het zichzelf makkelijk kunnen maken, door nieuw werk af te wisselen met publiekslievelingen als The Way, Golden, Bedda at home. Dan had ze zowel haar laatste album als haar verzamelde werk, dat voor de feestdagen in de winkel ligt, gepromoot. Maar Scott houdt niet van makkelijk. Dus bewerkte ze haar oudere werk, vooral de lui in de sofa hangende ballads, tot up-tempo nummers, waarin ze moeiteloos overschakelde van rock naar hiphop, en verder, naar jazzy improvisaties. Soms waren die nummers alleen maar aan flarden tekst te herkennen.

Wie na anderhalf uur stomende soul, hiphop en rockjazz nog twijfelde aan Scotts muzikaliteit werd aan het eind van het concert overtuigd. Met een vette knipoog deed ze een Franse chansonnière en een Spaanse fado-zangeres na. Ze kreeg er niet alleen de lachers mee op haar hand, maar liet ook de monden van verbazing openvallen.