Jaap is dood

H et treurigste was nog dat Johan met een heel weeshuis kwam opgestoomd naar de rechtbank. Een peloton, zowaar. Cruijff wordt pas mooi als je hem alleen ziet. Met Danny als geboetseerde schaduw voorzichtig achter hem. Vrouwen van coaches kunnen gracieus achter hun man aanlopen. Truus van Louis hield op Schiphol ook weer de perfecte afstand. De enige voetbalcoach die ik ooit arm in arm met zijn vriendin heb zien lopen, was Guus Hiddink.

Minnaar hors categorie.

Van Wim Jonk weten we nu dat hij zich als een Siamese tweeling heeft vastgeschroefd aan Cruijff. Beter gezegd: als keten van ingewanden. Alles aan Jonk is ontleende autoriteit. Zo was het ook als speler. Slaafjesgedrag. Niet dat het er toe deed: zelfs in extreme dienstbaarheid was er nog altijd die nietszeggende tuberculosetint.

En Volendam.

Maar zag ik daar ook de goede Jaap Stam zitten in de Haarlemse rechtszaal? Net achter Johan? Heiligschennis daalde over me neer – voor Jaap dan. Stam, mooiste Einzelgänger aller tijden, nu gekooide handlanger in een ordinaire machtsstrijd? Zelfs Ferguson kon hem niet temmen tot strategische onderdanigheid. Jaap Stam en buigen: nog niet voor een cirkelzaag.

En ook niet voor God, wat in Kampen altijd een precaire dissidentie is.

Nu zat hij daar, als ingevroren toeverlaat van een wezensvreemd belang. De glans van geluk was er niet bij, maar die zag je vroeger ook nooit aan hem af. Jaap Stam: beitel van alledaagsheid. En daarom ook zo mooi.

Soeverein in denken, vloeken en liefhebben. Ni maître, ni Dieu. Voorzitters, coaches, media: Jaap bleef in lengte van lichtjaren ongenaakbaar. Monument van suprême van eigenzinnigheid. Geheel zonder politiek – mijn grote liefde had hij.

Paardenman.

En dat zat daar nu als opengevouwen voetveeg van Johan voor een rechter. Het beeld was onverdraaglijk. Sorry Johan, maar dat soort huurlingengedrag doe je een held van de naoorlogse VOC-mentaliteit niet aan. Houd het dan op een grieptype als Wim Jonk. Mede ter ere van alle voetballers die zich nooit verdiept hebben in machtsspelletjes voor eigen glorie.

Liefhebbers.

Is het niet tijd voor een totale persboycot van de Ajax-vaudeville? Dat we met zijn allen afspreken: geen letter meer? Ik weet ook dat Jack van Gelder de eerste zal zijn die het charter van negatie doorbreekt, maar Studio Voetbal was toch al een pokdalig stort van vrijblijvend geneuzel. En dus: quantité négligeable. Courtisanes zijn geloofwaardiger. Hoor toch die Jan van Halst in ijdel jezuïtisme - bij elk woord van deze verkoper van tweedehands auto’s verbrokkel je tot cake. Enfin, Ajax is nu ook van Pauw& Witteman.

Landsbelang.

Voor het eerst in jaren heeft Amsterdam een hold-up gepleegd op sociale animositeit van de natie. Casting bedenkelijk; inzet nihil. Slag in het water. Arena wordt straks het nieuwe scheldwoord. Dankzij de grote en enige Cruijff.

Niet dat hij er onder zal lijden. Als een chromen glundermachine zat hij in de rechtszaal. De schouders vol vrije antennes. Ook nog in zomerkostuum, alsof het lente was in Haarlem. Hij voelde zich op het toppunt van zijn macht; beter gezegd: van tegenmacht.

Waar zou het mis zijn gegaan met JC? Vanwaar toch die demonen om een glorieus verleden na te trappen en een geliefde club in totale blindheid vol napalm te gooien?

Prostaatpijn?