Opinie

    • Paul Luttikhuis

Durban is net een spelletje Stratego

South African Foreign Minister Maite Nkoana-Mashabane, President of the 17th Conference of the Parties (COP17), gives a press conference on December 9, 2011 during the UN Framework Convention on Climate Change (UNFCCC) in Durban, South Africa. UN climate talks entered their second week entangled in a thick mesh of issues with no guarantee that negotiators and their ministers will be able to sort them out. The 194-nation process is facing, for the second time in two years, the prospect of a bustup, even as scientists warn against the mounting threat of disaster-provoking storms, droughts, flood and rising seas made worse by global warming. AFP PHOTO / STEPHANE DE SAKUTIN Minister van Buitenlandse Zaken Maite Nkoana-Mashabane van Zuid-Afrika, voorzitter van de klimaattop in Durban. (Foto AFP)

Ik had natuurlijk al veel eerder over de klimaatconferentie in Durban kunnen schrijven, maar dit is niet echt de plek om een spelletje Stratego te analyseren. Want dat is wat klimaatonderhandelingen zo langzamerhand zijn geworden.

Dit keer lijkt Europa er als winnaar uit te komen. Terwijl de Europeanen zich op de klimaattop in Kopenhagen twee jaar geleden nog volledig lieten wegspelen, hebben ze nu de regie strak in handen.

Het is ze gelukt om het amalgaam van landen dat zich G77, arme landen of ontwikkelingslanden noemt, uit elkaar te spelen.

Terecht, zou je zeggen. Want de belangen van China, Mali, Singapore en Mexico om maar eens een aantal willekeurige voorbeelden te noemen, zijn op geen enkele manier nog vergelijkbaar. Toen in 1997 het Kyoto-protocol werd ondertekend, waren de overeenkomsten tussen deze landen (samen de niet-Annex I landen) veel groter en leek het nog rechtvaardig om geen eisen aan ze te stellen.

Maar alle grafieken laten zien dat de groei in de uitstoot van broeikasgassen de komende jaren van deze niet-Annex I landen zal komen. Zelfs als de historische verantwoordelijkheid voor de huidige opwarming bij de geïndustrialiseerde landen zou liggen, heeft het geen zin een nieuw klimaatverdrag te sluiten zonder dat opkomende economieën meedoen.

Dat heeft Europa weten duidelijk te maken aan de armste landen en de kleine eilandstaatjes. Die hebben daarom in Durban nu de kant van Europa gekozen: nog even doorgaan met Kyoto, maar intussen onderhandelen over een nieuw klimaatverdrag met juridisch bindende afspraken met alle landen, dat in 2015 ongeveer klaar moet zijn, om vervolgens in 2020 in werking te treden.

Slim gespeeld van Europa. Want ineens staat China alleen. Het kan zich niet langer opwerpen als beschermheer van de armste landen. En ook de Verenigde Staten staan in hun hemd. President Obama heeft bij zijn aantreden gezegd klimaatverandering heel serieus te nemen. Maar tijden klimaatonderhandelingen valt dat niemand op.

 

 

Paul Luttikhuis
Blogger

Paul Luttikhuis

Buitenlandredacteur Paul Luttikhuis volgt op dit blog nieuws over klimaatverandering. Hij schrijft over sociale en economische gevolgen, over manieren waarop landen zich daarop voorbereiden, over nieuwe wetenschappelijke inzichten en over de onderhandelingen na ‘Parijs’. Regelmatig zullen gastauteurs hun licht laten schijnen op deze thema’s.

    • Paul Luttikhuis