Zeeziek makende wolk van fluisterstemmen en gesuis

Maria Minerva. Gehoord: 7/12 OT301, Amsterdam. Herhaling: 8/12 Roodkapje, Rotterdam. ***

Maria Minerva komt uit Estland, woont in Lissabon en heeft underground-succes in Amerika. Een label in Los Angeles brengt haar muziek uit, media roemen haar gedeconstrueerde electro-nummers. Gisteravond bij een concert in Amsterdam bleek dat de zangeres live al net zo ontregelend klinkt als op haar onlangs verschenen cd Cabaret Cixious.

Minerva’s minimalisme is verfrissend. Deze zangeres heeft op het podium niet meer nodig dan een tafeltje met een laptop en een keyboard. Omgeven door mist uit een rookmachine leken alleen haar handen te bewegen, over de toetsen van haar apparaten. Zo maakte ze één lang muziekstuk van een kleine drie kwartier, waarin de afzonderlijke nummers aan elkaar gesmeed zaten.

Die nummers hadden ongetwijfeld glad en ‘poppy’ kunnen klinken als Minerva dat gewild had. Maar zij kiest de moeilijke weg. Wat begint als een helder klaterend electro-deuntje wordt onder handen genomen totdat de muziek in flarden uiteen valt. Vervolgens legt Minerva er effecten overheen tot het geluid lijkt te wankelen. Het resultaat maakt enigszins zeeziek. Toch zijn in die desoriënterende wolk van drummachines, fluisterstemmen en zweverige keyboarddeuntjes nog de restanten van popliedjes te ontdekken. Zo zijn Honey Honey en Luvcool waarschijnlijk ooit als liefdesliedjes begonnen, en dat is ondanks het gesuis nog te horen in de plots oplichtende onschuld in Minerva’s zang en melodie.

    • Hester Carvalho