Wouden van betekenis

Kim van Norren Wetering Galerie. T/m 24/12. Inl. weteringgalerie.nl ****

Woorden, letters, kunnen heel verschillende betekenissen en gevoelens oproepen. Net als kleuren, lijnen en vlakken. Zo bezien wekt het weinig verbazing dat Kim van Norren (1980) in haar nieuwe serie schilderijen bij Wetering Galerie in Amsterdam teksten combineert met abstracte kleurvlakken. Van Norren schildert kleurige, enigszins geometrische abstracte composities waar overheen ze kleine zinnen zet. ‘I had a flashback of something that never existed’ bijvoorbeeld (op een doek waarop afgeronde rechthoeken van kleuren als concentrische vormen naar binnen lopen) of ‘Remember Me, but ah Forget my Fate’, een complexe compositie waarop verticale strepen in verschillende kleuren staan naast scherpe punten in zwart-wit.

Natuurlijk is als toeschouwer je eerste neiging om Van Norrens teksten en patronen te combineren tot een, nou ja, boodschap, maar dan loop je hopeloos vast. Want wat is in vredesnaam het verband tussen ‘Forget my Fate’ en vier wolkachtige vormen onder andere in oranje, groen en bruin die zijn omkaderd door hemelsblauw? Of waarom zweeft ‘Cause Jesus, I’m falling out of grace’ in een zee van muisgrijs met aan de rand een paar gele, blauwe en oranje blokken? Toch, en dat is Van Norrens kracht, geloof je meteen dat ze haar combinaties niet lukraak kiest. Probeer je haar composities voor te stellen zonder de letters, dan vallen ze door de mand. Daardoor besef je dat haar letters voor Van Norren niet alleen een inhoudelijke boodschap bevatten, maar ook een belangrijk onderdeel vormen van de compositie. Alsof Van Norren verschillende tekensystemen die normaal weinig met elkaar te maken hebben, nu laat aantrekken, afstoten, botsen.

Dat besef wordt nog sterker las blijkt dat bijna alle zinsnedes die Van Norren gebruikt, afkomstig zijn uit de muziek, in het bijzonder nummers van Leonard Cohen en uit Purcells opera Dido en Aeneas. Zo voegt Van Norren een derde dimensie aan haar werk toe, en maakt ze duidelijk dat die vrolijk gekleurde doeken wel eens geworteld zouden kunnen zijn in ideeën en gevoelens over melancholie, gebrek aan contact, onbereikbaarheid. Van Norrens werk is als een woud aan betekenissen die elkaar in werkelijkheid maar zelden weten te vinden – maar als schilderijen kloppen ze.