werk

Geraniums?

Het was midden 1984 toen ik voor het eerst kennismaakte met de echte leiding van NRC Handelsblad, Astrid Waltmans en Tonny Schoemaker van het hoofdredactie secretariaat bestierden de boel met ferme hand en hielden iedereen lekker scherp. Hoofdredacteur Wout Woltz werd door de dames op zijn best gedoogd en op ieders lippen lag nog de naam Andre Spoor, die een jaar eerder was vertrokken na een heftige tweestrijd tussen de Bataven en de Romeinen, of de Watergeuzen en de Spanjaarden, daar will ik van af zijn. Niemand weet precies wat zich heeft afgespeeld, maar de spanning van de twee kampen was duidelijk waarneembaar op de redactievloer.

De vrouwen vormden een minderheid en ze trokken regelmatig met elkaar op. Met Margreet Guise en Frieda van Mondfrans en Gerda Telgenhof naar een voorstelling, een museum of een etentje, dat waren gezellige momenten.

De jaren verstreken, er kwamen baby’s, Tonny en Kees namen een time out, maar keerden weer bij elkaar terug en na een tijdje kwam Saar. Astrid ging bij een organisatiebureau werken en Joyce Siahaya volgde haar op en weer iets later werd Mady de Graaf het centrale aanspreekpunt bij de hoofdredactie. Er kwamen nieuwe collega’s en volgende generaties, die op hun beurt weer baby’s kregen, terwijl de onzen zich een weg baanden door scholen en opleidingen.

Tonny en ik deelden een passie voor koken, maar ook voor tuinieren. We waren lid van de Nederlandse Tuinenstichting en tijdens het jaarlijkse uitstapje kwamen we bij kastelen in Limburg en landhuizen in Kennemerland. We bekeken de tuinen met kritische blik, maar we waren eigenlijk nog veel nieuwsgieriger naar het interieur van freule Van Koekange tot Sevenaar of van het chirurgenechtpaar in Loenen aan de Vecht.

Bij de Agendabijlage op donderdag mochten we bonbons proeven en erover schrijven. Of even naar de kiosk hollen om tien mooie tijdschriften te kopen voor de maandelijkse rubriek. Dat waren fijne tijden en we genoten van deze bijlage die volledig was gewijd aan de plezierige zaken in het leven.

Op de locatie van NRC Handelsblad aan de Marten Meesweg tussen de snelweg en het spoor werden we altijd een beetje treurig. Bij mooi weer wierpen we smachtend een blik naar buiten en dan wezen we daaaaaaar is het veel leuker. En zo ontstond de titel voor ons boek met uitgaanstips Buiten is het leuker, met dank aan Jeannette van Bommel. We hebben wat afgefietst en gewandeld voor dit boekje, maar dan wel met de Tonny Express. Soms stonden we dan om vier uur al in de file, zoals die keer dat we uit Alkmaar kwamen. En ook de Utrechtse Heuvelrug had qua verkeersdrukte indrukwekkende verrassingen in petto.

Tonny we hebben veel met elkaar gedeeld en heel wat afgekletst in al die jaren. De ontwikkeling van onze kinderen volgden we van nabij, maar ook de carrières van de respectieve echtgenoten, en de droevige zaken zoals het overlijden van de ouders. En we begrepen van elkaar het lege gevoel dat je ervaart wanneer de kinderen op kamers gaan.

Dit was in vogelvlucht een samenvatting van bijna drie decennia. Die zes jaar dat je al bij de krant werkte, laat ik aan een ander over.

Lieve Tonny, nu zit je werkende leven bij NRC Handelsblad erop en mag je – als je dat zou willen – achter de geraniums gaan zitten. Maar op een of andere manier heb ik het gevoel dat je die geraniums nog even links laat liggen en binnenkort opbelt met de mededeling dat je in een museum werkt of in een bloemenwinkel of zoiets.

Het ga je goed Tonny & Keep in touch!

Marion

Olijfje

De mooiste fase in de laatste tien jaar dat ik met Ton werkte, was de periode dat zij (opnieuw?) in het leer ging. Het was een beschaafde leren damesbroek, maar toch, in combinatie met het leren jackie dat ze steevast droeg, kwam daar toch een portie rock&roll binnen. Die is, zoals je weet, al een tijdje leeftijdloos.

Op de wijze waarop Ton haar leer droeg, kon je zien wat zij zag in de spiegel als ze zichzelf monsterde. Olivia Newton-John - in degrand finale van Grease. Het meisje had zich in het leer gehesen om vetkuif Travolta definitief te veroveren. Wapperende blonde krullen en een kom-maar-ophouding. Daar hoefde niet eens zoveel fantasie bij. Olijfje, dat waren nog eens tijden.

Ron Rijghard

Kunstschaatsers

Een krant maakt graag goede sier met de pirouettes van de journalistieke kunstschaatsers. Geen wonder, zij draaien de mooiste rondjes. Maar zonder stevig fundament zwieren ze in een luchtledig universum. Een krant wordt immers niet alleen gelezen, maar ook geraadpleegd. Een krant is niet alleen een podium voor nieuws, reportages, interviews en columns, maar ook een gids, een service-instituut dat minstens zo betrouwbaar – nee, liever nóg betrouwbaarder – moet zijn dan al die mooischrijverij. Die gidsfunctie is misschien minder opvallend, maar des te belangrijker. En daarom hebben we veel aan Tonny te danken. Het ga je goed!

Henk van Gelder