tuinen

In ongenade

In ongenade, naar de roman van J.M. Coetzee bij Toneelgroep Amsterdam is geen gemakkelijk stuk. Het is een cerebrale voorstelling waarbij het publiek zich in het hoofd van een aan lager wal geraakte, emotioneel gemankeerde wetenschapper bevindt. Gijs Scholten van Aschat speelt David Lurie mooi ingetogen, en met een korte, driftige spreekstijl: verveeld enerzijds, betweterig anderzijds. Regisseur Luk Perceval schept een dwingend universum, mede dankzij het opmerkelijke decor, bestaande uit tientallen zwarte etalagepoppen. Hun aanwezigheid varieert van terloops gegeven tot feestelijke toevoeging, van sluimerende dreiging tot dystopisch toekomstbeeld. Ze kondigen in een roerig Zuid-Afrika de komst van een nieuwe orde aan. In ongenade is niet zo magisch als Percevals regies van Shakespeare’s Hamlet en Macbeth, maar niettemin overrompelend.

Inl. toneelgroepamsterdam.nl

Ramses

Ramses, over Ramses Shaffy, is een ambitieuze voorstelling die weinig weg heeft van wat zich in dit land doorgaans als musical aandient. De opzettelijke chaos in het script van Dick van den Heuvel is tegelijk de chaos in Shaffy’s hoofd. In het stuk wordt de oude Shaffy bezocht door de jongeversie van hemzelf. Dat leidt tot wrange herinneringen, flarden van liedjes en de gezamenlijk beleden hang naar de fles. Want door die fles is het gegaan zoals het ging. In de regie van Peter de Baan is elk scènetje een compact stukje Shaffy-biografie, waarin de liedjes de illustraties zijn – en niet andersom.

Inl. theaterhits.nl

Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran

In de regie van Erik Vos krijgt dit verhaal, gebaseerd op het boek Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran van Eric-Emmanuel Schmitt, een bevrijdende lichtheid. Acteur Sabri Saad El Hamus als Ibrahim geeft prachtig weer hoe een glimlach eventueel smeulende conflicten, als tussen de Islam en het Jodendom, kan bezweren. Dankzij de beeldende taal van Schmitt en het spel van de acteurs wordt de tocht een theatrale road movie. De culturele verschillen vallen weg. Er gebeurt iets wat zeldzaam is: ook de toeschouwer raakt geïnspireerd door Meneer Ibrahims lichtheid en zijn glimlach.

Inl. denieuwamsterdam.nl

Het wonderlijke leven van Jackie Fontanel

„Ga weg en kom terug met een mooi verhaal”, luidt de levensleus van de opa die hoofdpersoon is in de nieuwe voorstelling van Kasper van Kooten. En de kleinzoon (Van Kooten) heeft inderdaad een mooi verhaal. Grootvader vertelde vaak over de legendarische avonturier Jackie Fontanel die hij had ontmoet in het New York van de jaren dertig. Voor zijn kleinzoon wordt die mythische figuur een held. Van Kooten lardeert zijn verhaal met eigen songs in thirties-stijl, met scherpgeslepen syncopen gespeeld door een bijpassende jazzkapel – niet op het toneel, maar geprojecteerd in authentiek ogend zwartwit. Alsof het filmbeelden uit de jaren dertig zijn, net als de vele taferelen van exotische locaties die voortdurend sfeerverhogend worden vertoond.

Inl. dezaakvermaak.nl