Stiekem willen we dat ook wel 's doen

Ze zijn terug, de vijf grofgebekte hangjongeren uit het Brabantse Maaskantje.

Je kunt er op twee manieren naar kijken: je wilt New Kids zíjn, of je lacht om ze.

scene uit de film New Kids : Nitro (2011) FOTO: Benelux Film

Met meer dan een miljoen bezoekers was New Kids Turbo op afstand de best bezochte Nederlandse film van vorig jaar. Een jaar later komt opvolger New Kids Nitro in de bioscoop, waarin bedenkers, schrijvers, regisseurs én acteurs Steffen Haars (Robbie) en Flip van der Kuil (Barrie) nog verder over the top gaan. De New Kids begonnen met korte filmpjes op internet, omdat geen omroep brood zag in hun rauwe, absurdistische en vaak gewelddadige sketches rond vijf grofgebekte Brabantse hangjongeren uit het dorp Maaskantje. Later pakte zender Comedy Central het op. Inmiddels worden ze uitgenodigd voor buitenlandse filmfestivals, zoals Texas Fantastic Film Festival, waar Turbo de prijs voor beste regie kreeg.

„Van onze populariteit merken we eigenlijk weinig”, zegt Flip van der Kuil vanachter een biertje in een Amsterdams café. „Dat komt doordat we alleen maar binnen zitten. Eerst zitten we heel lang binnen om te schrijven, dan gaan we even naar buiten om de film op te nemen, en dan gaan we weer heel lang naar binnen om te monteren. Bij het draaien van Nitro hadden we wel elke dag wegafzetters nodig, die horden mensen moesten tegenhouden. Dat was echt debiel. Er was een man die mij min of meer zijn vriendin aanbood. Daar mocht ik van hem alles mee doen, want ik ben Barrie uit New Kids. Bizar.”

Ook aangeschoven is Steffen Haars, achter een cappuccino. ‘Maaskantenaar’ staat in grote krulletters op zijn onderarm getatoeëerd. Haars: „Ik ben heel blij met waar ik vandaan kom. Zonder die achtergrond hadden we New Kids niet kunnen maken. Om dit te doen, moet je die wereld tenminste van dichtbij hebben gezien. Wij zijn allemaal straatjongens.”

Hoe komen jullie grappen tot stand?

Steffen: „Dat gaat eigenlijk vanzelf. Je kunt iets zien op straat, of er schiet je ineens iets te binnen, meestal als je niks aan het doen bent. Die grappen mailen we elkaar. Uiteindelijk gaan we bij elkaar zitten en schrijven. Ik denk dat onze wendingen zo absurd zijn, omdat we vaak elkaars grappen afmaken. Daardoor kan er iets gebeuren wat de bedenker van de grap helemaal niet zag aankomen.”

Flip: „Competitie speelt een grote rol. Steffen komt met een grap en dan wil ik met een betere komen. Of we hebben een grap nodig in het scenario, dan is de vraag wie als eerste iets heeft.”

Zijn de New Kids anti-autoritair?

Steffen: „Zeker. We zijn eigenlijk twee recalcitrante motherfuckers. Flip en ik kunnen allebei slecht tegen regels. Bij alles waarvan gezegd wordt dat het zo moet of dat het zo hoort, denken wij automatisch: hoezo?”

Flip: „De New Kids doen wat we stiekem allemaal willen doen – en ze komen er nog mee weg ook. Ik heb ook vaak genoeg een deurwaarder aan de deur gehad. Dan had ik die man ook best, zoals Richard in Turbo, een stoot voor zijn hoofd willen geven. Maar dat doe je niet.”

Toch zijn de personages ook antihelden, ze zijn niet heel aantrekkelijk.

Flip: „Dat is de grap: dat je erin meegaat, terwijl ze eigenlijk heel onsympathiek zijn. Het is tuig, maar ze zijn grappig. De humor maakt de personages acceptabel. We doen er echt alles aan het zo lelijk mogelijk te maken. Onze personages zijn nooit winners, altijd losers. Wij zijn ook maar gewoon twee losers.”

Jullie aanpak is vrij minimalistisch.

Steffen: „We houden de shots zo leeg mogelijk. Geen figuranten, geen moeilijke camerabewegingen. Het moet er altijd uitgestorven en droevig uitzien. Vaak kijk je naar een totaalshot van vijf gasten in het niets. Ze staan, kijken naar iets en dan zeggen ze er iets over. Heel droog.”

Je kunt op twee manieren naar New Kids kijken: als pure waanzin en anarchie, of juist met ironie en afstand.

Steffen: „Ja. Sommige mensen willen de New Kids zíjn, anderen lachen óm de New Kids. Een groot verschil.”

Vooral de jongere fans zullen New Kids willen zijn. Voelen jullie je daarvoor verantwoordelijk?

Steffen: „Nee. Kijk, als je een serieuze boodschap de wereld in stuurt dan moet je daar ook de verantwoordelijkheid voor nemen. Maar bij ons gaat het puur om comedy. Als je de bioscoop uitkomt en je bent opgewonden en zit nog in de vibe, dan is daar niks mis mee. Maar rijd je iemand omver omdat je dat net in de film hebt gezien, dan gaat er gewoon iets mis in je hoofd. Het zijn altijd ouderen die graag een specifieke oorzaak willen aanwijzen voor wat er misgaat in de maatschappij, zoals een film. Maar zo simpel is het niet.”