Maak van de journalist geen hamster

(Illustratie Dario Castillejos)

Er wordt veel georakeld over de toekomst van de journalistiek, maar in dit koor is de lange bijdrage die Dean Starkman heeft geschreven in de Columbia Journalism Review, verplichte literatuur.

Starkman heeft eerder de discussie over journalistiek aangewakkerd met een artikel waarin hij beschrijft hoe, ook bij een kwaliteitskrant als de Wall Street Journal, journalisten zich steeds vaker als hamsters in een tredmolen moeten gedragen: met steeds minder mensen steeds harder achter het nieuws aanrennen, met steeds minder tijd om na te denken, steeds minder tijd voor onderzoeksjournalistiek. 

Nu werkt hij deze gedachte uit in een bredere kritiek op een reeks internetgoeroes en hun visie op de toekomst van de journalistiek. Die schetsen een mooie toekomstvisie waarin het nieuws ‘gedemocratiseerd’ wordt. Daar kunnen de journalistiek en de samenleving als geheel hun voordeel mee doen, zegt Starkman. Maar dat mag nooit ten koste gaan van wat goede journalistiek uniek maakt:

The problem is that journalism’s true value-creating work, the keystone of American journalism, the principle around which it is organized, is public-interest reporting; the kind that is usually expensive, risky, stressful, and time-consuming. Public-interest reporting isn’t just another tab on the home page. It is a core value, the thing that builds trust, sets agendas, clarifies public understanding, challenges powerful institutions, and generates reform. It is, in the end, the point.

Te vaak wordt de gedachte dat informatie vrij moet zijn, verkeerd vertaald. Niet politiek, in de zin dat informatie voor iedereen toegankelijk moet zijn. Maar economisch, dat informatie gratis moet zijn, of vrijwel gratis. Waarom eigenlijk, vraagt Starkman zich af. Mensen betalen toch voor kwaliteit? Waarom praten al die internetgoeroes zo weinig over kwaliteit van  informatie? En waarom richten ze zich tegen ‘instituties’ als de New York Times die nu juist hun best doen kwaliteit te organiseren?

Ironisch beschrijft hij wat je tegen journalisten moet zeggen als je de adviezen over de nieuwe journalistiek volgt:

• Remind them, as often as possible, that what they do is nothing special and is basically a commodity.

• Require them to spend a portion of their workday marketing and branding themselves and figuring out their business model.

• Require that they keep in touch with you via Twitter and FB constantly instead of reporting and writing.

• Prematurely bury/trash institutional news organizations.

• Promote a vague faith in volunteerism.

• Describe long-form writing as an affectation or even a form of oppression; that way no one will ever have time to lay out evidence gathered during extensive reporting. Great for crooks, too.

 

    • Marc Leijendekker