Het begint vriendelijk. En dan tonen ze hun ware aard

scene uit de film Carnage (2011) FOTO: Cineart

Carnage

Regie: Roman Polanski. Met: Jodie Foster, Kate Winslet, Christoph Waltz, John C. Reilly. ***

Vanuit een luxueus appartement zoomt de camera in op kinderen in een parkje. Eerst spelen ze fijn samen, dan lijkt er ruzie te ontstaan. Eentje loopt mokkend weg en raapt iets op. Plotseling draait hij zich om en slaat met een tak een andere jongen in het gezicht: een onverwacht, schokkend moment. Dan praten de ouders beschaafd over het gedrag van hun zoontje met de ouders van het slachtoffer. Met z’n vieren stellen ze een juridische verklaring op. Ze steggelen over een woord. Moet daar nu echt ‘gewapend’ staan? Kan dat niet wat neutraler? Glimlachend passen ze de passage aan. Tachtig minuten later zijn de vier zelf de kinderen. De woonkamer is hun speelplaats. Ze slaan wild om zich heen, maar dan metaforisch. Wat o zo vriendelijk begon, is volledig uit de hand gelopen.

Carnage is de verfilming van het toneelstuk Le Dieu du Carnage van de Franse auteur Yasmina Reza. De Poolse regisseur Roman Polanski bewerkte het stuk, zeer succesvol in Parijs en Amerika, samen met Reza tot een scenario en verplaatste de handeling van Parijs naar New York. Omdat hij niet naar Amerika kan wegens een oude verkrachtingszaak draaide hij in Parijs. De film speelt zich af in real time: een gedenkwaardige middag waarin de vier hun ware aard tonen. Het is een sterke keuze van Polanski om het te filmen als zwarte komedie, want wat kun je anders dan lachen om een advocaat die constant onbeleefd zit te bellen of een schrijfster die bezorgder is om haar zeldzame kunstboeken dan om de zieke vrouw die op die boeken kotst? Dat beschaving een dun laagje is mag dan een belegen boodschap zijn, Carnage dist hem redelijk amusant op.

André Waardenburg