Geen arm of been lijkt bij Collins te passen

Generations van Dansgroep Amsterdam. Gezien 7/12, Amsterdam. Tournee t/m 3/3/12. Inl. www.dansgroepamsterdam.nl ***

Met Generations presenteert Dansgroep Amsterdam drie generaties dansmakers; van een pas afgestudeerde choreograaf tot een ouwe rot. Het programma geeft zo een afwisselend, zij het geen representatief beeld van de breedte van de hedendaagse dans.

Aardig is dat William Collins, de jongste maker, geen muziek gebruikt, de ‘middelbare’ Michael Schumacher een soort natuursoundscape en Krisztina de Châtel, grande dame van de minimal dance, ‘echte’ muziek van Astor Piazzolla. De mate van leesbaarheid loopt ook per generatie op, waarbij opvalt dat de bijna letterlijke verbeelding van onderdrukking, wanhoop en uitputting – een geblinddoekte groep van twaalf kruipt en exerceert als een groep gevangenen, de armen vaak als geboeid op de rug – het nieuwe werk van De Châtel er niet krachtiger op maakt. Ook al omdat haar Infinite de scherpte en de straffe ritmiek van haar topwerken ontbeert.

Dan misschien toch liever, hoe onvoldragen ook, Exclamations van de onbekende Collins. De fragmentatie en absurditeit van zijn bewegingstaal zijn zo extreem, dat werkelijk niets, geen arm of been bij elkaar lijkt te passen. Ook woord en gebaar schuren en botsen. In Collins’ universum buitelen de culturele verwijzingen over elkaar heen, ongerelateerd en onrust zaaiend.

Bij improvisatiekoning Schumacher kan de toeschouwer tot rust komen. De dansers bewegen in een stevige individuele flow en de formaties verglijden als terloops, schijnbaar ongestructureerd. De samenhang met de uitgekiende belichting verraadt echter een flinke dosis organisatie.

    • Francine van der Wiel