Een dansend, gekweld leven

Holland Doc: My long distance friend, Ned. 2, 23.00-23.50

Ze is prachtig en ongrijpbaar. OG uit Zimbabwe. Sinds haar negende zwerft ze over de wereld en reist van Wenen naar Bangkok waar ze danst in clubs en op feesten. OG is verslaafd aan het nachtleven, tegelijkertijd wordt ze gekweld door een groot gemis: haar dochter. Omdat ze op te jonge leeftijd moeder werd, liet ze de opvoeding van haar kind over aan haar moeder in Zimbabwe.

Regisseur Carina Molier – die OG ooit op een feestje in Amsterdam ontmoette – volgt in My long distance friend de omzwervingen van haar Zimbabwaanse vriendin en legt ook de hereniging met haar dochter vast.

Het levert een intrigerende documentaire op. De rusteloosheid van OG weet Molier op een mooie en eerlijke manier vast te leggen. Haar levenswijze doet de filmmaakster denken aan haar vader die voor zijn werk de hele wereld afreisde. De scènes met OG doorsnijdt ze met filmfragmenten en foto’s uit haar eigen jeugd en zelfs met opnames van haar dementerende moeder en vereenzaamde vader. Die keuze tot vermenging van beide levensverhalen maakt My long distance friend ook tot een wat vage film. Het leven van OG heeft weinig te maken met het verleden van Molier. Dat probeert Molier goed te maken door vragen te stellen als: „Wanneer vind je je plek of maak je die zelf?” Ook citeert ze de Duitse filosoof Peter Sloterdijk: „Als eilandbewoners dwalen we door de wereld.” Die overpeinzingen zijn onnodig omdat OG als persoon al voldoende fascineert.

Rosan Hollak

    • Rosan Hollak