Alleen over Michael Jackson of Jezus kun je 98 pagina's vullen

Egoglossy’s blijken nog steeds hot. Het nieuwe blad Lemon wijdt het eerste nummer aan zanger en acteur Thomas Acda. Elsevier heeft Rutte uitgekozen tot ‘Nederlander van het jaar’.

Je moet het maar durven. Na de Linda, de Maarten, de Matthijs, de Goedele, de Gerda, de Felderhof, de Catherine, de Gullit, de Frits (Philips) nóg een tijdschrift wijden aan één persoon. Lemon (6,95 euro) durft het aan. Sterker, Lemon wil per jaar zes tijdschriften wijden aan één persoon, aan één bekende landgenoot. Lemon heet Lemon omdat het fris wil zijn, en fris is in elk geval dat de bekende persoon niet frontaal op de omslag staat afgebeeld. Zanger en acteur Thomas Acda, de ‘personality’ om wie de eerste Lemon draait, zien we van opzij. Ook de fotografie binnenin is origineel, genre documentaire: een fijn verschil met de te puntgave kiekjes in bovengenoemde egoglossy’s. Ook fris aan Lemon: Acda is niet de hoofdredacteur. Lemon heeft een eigen redactie, eigen rubrieken, en de BN’er heeft zich aan te passen.

En toch, Lemon is niet spannend.

Want wat lezen we? Details, details, details over het leven van Thomas Acda. Dat hij zijn theaterkompaan Paul de Munnik vaker ziet dan zijn vriendin, bijvoorbeeld om over andere vrouwen te praten, is nog lezenswaardig. Dat hij coach is van het voetbalteam van zijn zoon, goed, dat hoort bij een portretterend interview. Maar dat hij houdt van koken en ook van babi pangang met een biertje op de bank, dat hij een salade met spek en eieren voor het eerst at in Australië, en dat zijn moeder smaakvolle kabeljauw kan bereiden, in tomatensaus, dat is niet langer nice to know, dat is too nice to know.

Dat ligt niet aan Thomas Acda, dat ligt aan de ruimte die Lemon biedt aan Thomas Acda. 98 pagina’s. Zo’n concept werkt, vrees ik, alleen bij Jezus, Hitler en Michael Jackson. En zelfs dan zijn er lezers die zullen afhaken bij een rubriek over Adolfs favoriete vegahapjes.

Waar Lemon de celebritycultuur té gretig omarmt, pakken andere bladen het voorzichtiger aan: ze doen aan persoonsverheerlijking en blijven tegelijkertijd divers. Wel zo veilig. Neem Elsevier (4,70 euro), dat op de omslag Mark Rutte bombardeert tot ‘Nederlander van het jaar’, en de lezer tegelijkertijd een variatie aan artikelen voorschotelt, over bijvoorbeeld het einde van de VS als supermacht én over een kerstboomrel in Voorburg.

Maar vooral : Mark Rutte. Hij is, tegen de verwachting in, een blijvertje gebleken. De verklaring van Elsevier: hij is meegaand maar geen watje; gewoon maar niet zo gewoon als Balkenende; hij is, zegt Elsevier, „opgewekt saai”. Het weekblad begon met deze jaarlijkse verkiezing van meest invloedrijke Nederlander in 2004, uiteraard in navolging van het Amerikaanse weekblad Time.

Zo slaat een blad twee vliegen in één klap. Het voegt zich niet alleen naar de cultuur van beroemd, beroemder, beroemdst, het blad laat vooral zichzelf zien. Elsevier verkiest Rutte en zegt zo tegen de lezer: ook wij zijn van het aanstekelijk optimisme, ook wij zijn van minder regels, van hard werken en hard rijden. Toegegeven: Elsevier koos in 2008 voor Wouter Bos, maar dat lag minder aan zijn PvdA-gedachtegoed dan aan de staatsmansrol die hij tijdens de bankencrisis mocht spelen. Elseviers boodschap toen: wij bewonderen daadkracht, geen onmacht.

Een vraagje uit nieuwsgierigheid: zal Elsevier de titel van ‘Nederlander van het Jaar’ ooit tweemaal aan één persoon willen verlenen? Twee keer Rutte, twee keer Bos? Time, dat zijn verkiezing sinds 1927 houdt, durfde het meermaals aan. Dat moet Elsevier te denken geven, want Time mag kiezen uit de hele wereldbevolking. Stalin kreeg de Time-titel twee keer, net als onder meer Truman, Churchill, Lyndon B. Johnson, en George Marshall (die van dat plan). Als Rutte volgend jaar nóg aanstelijker optimistisch is, tegen een nóg sterkere stroom in, zet Elsevier hem dan weer op de cover?

Lemon staat voor een heel andere keuze. Wie wordt de Bekende Nederlander van het volgende nummer? „We zijn er nog niet uit”, zegt Lemon-marketeer Roy Keijsers. „Bekende Nederlanders hebben het druk. Dan is het lastig om honderd pagina’s in te plannen.” Eind februari een volgend nummer misschien? „Dat zou mooi zijn.”

Ingmar Vriesema

    • Ingmar Vriesema