Polanski's kibbelende kinderen

Carnage. Regie: Roman Polanski. Met: Jodie Foster, Kate Winslet, Christoph Waltz, John C. Reilly. In: 24 bioscopen. ***

Vanuit een luxueus appartement zoomt de camera in op kinderen in een parkje. Eerst spelen ze fijn samen, dan lijkt er ruzie te ontstaan. Eentje loopt mokkend weg en raapt iets op. Plotseling draait hij zich om en slaat met een tak een andere jongen in het gezicht: een onverwacht, schokkend moment.

Dan converseren de ouders van de jongen beschaafd over het gedrag van hun zoontje met de ouders van het slachtoffer, die twee voortanden mist en een kapotte lip heeft. Met z’n vieren stellen ze een juridische verklaring op. Ze steggelen over een woord. Moet daar nu echt staan dat het zoontje ‘gewapend’ was? Kan dat niet wat neutraler? Vriendelijk glimlachend passen ze de passage aan.

Tachtig minuten later zijn de vier zelf de kinderen. De woonkamer is hun speelplaats. Ze slaan wild om zich heen, maar dan metaforisch. Wat o zo vriendelijk begon, is volledig uit de hand gelopen.

Carnage is de verfilming van het toneelstuk Le Dieu du Carnage van de Franse auteur Yasmina Reza. Het stuk was uiterst succesvol in Parijs, waarna het al snel elders werd opgevoerd - in Nederland, onder de titel God van de slachting. In Amerika won Reza’s toneelstuk de Tony Award. Een verfilming kon nauwelijks uitblijven: de Poolse regisseur Roman Polanski zag er wat in. Niet verbazingwekkend. Zijn oeuvre zit vol personages bij wie de beschaving een dun laagje blijkt en die bij het minste geringste hun agressie botvieren. Dat zit al in zijn debuut Mes in het water uit 1962. Polanski houdt ook van films die zich beperken tot één locatie, zoals Repulsion en The Tenant.

Samen met Reza bewerkte Polanski het stuk tot een scenario en verplaatste de handeling van Parijs naar New York. Omdat hij niet naar Amerika kan wegens een oude verkrachtingszaak draaide hij met Jodie Foster, Kate Winslet, Christoph Waltz en John C. Reilly in Parijs.

Net als het toneelstuk speelt de film zich af in real time: een gedenkwaardige middag waarin de vier hun ware aard tonen. Die transformatie van beschaafde mensen tot kibbelende kinderen is typisch toneel. Het is een sterke keuze van Polanski om het te filmen als zwarte komedie, soms op het randje van klucht. Want wat kun je anders dan lachen om een advocaat die constant onbeleefd zit het bellen of een schrijfster die bezorgder is om haar zeldzame kunstboeken dan om de zieke vrouw die op die boeken kotst? Dat beschaving een dun laagje is, mag dan een belegen boodschap zijn, Carnage dist hem redelijk amusant op.

André Waardenburg

    • André Waardenburg