'Losers zijn altijd het grappigst'

De New Kids maken uiterst grove, uiterst succesvolle comedy over Brabantse hangjongeren. Drijvende krachten zijn Steffen Haars en Flip van der Kuil ,,Wij zijn jongens van de straat.”

All four seasons of "Family Guy" would make a great gift for a die-hard fan or anyone just looking for a good laugh. This box set includes bonus features and even a banned-from-TV episode. (Handout/MCT) MCT

Met meer dan een miljoen bezoekers was New Kids Turbo op afstand de best bezochte Nederlandse film van vorig jaar. Precies een jaar later komt opvolger New Kids Nitro in de bioscoop, waarin bedenkers, schrijvers, regisseurs èn acteurs

Steffen Haars (Robbie) en Flip van der Kuil (Barrie) nog verder over the top gaan. De New Kids begonnen met korte filmpjes op internet, omdat geen omroep brood zag in hun rauwe, absurdistische en vaak gewelddadige sketches rond vijf grofgebekte Brabantse hangjongeren uit het dorp Maaskantje. Later pakte zender Comedy Central het op. In Duitsland was de film een succes en inmiddels worden ze uitgenodigd voor buitenlandse filmfestivals, zoals Texas Fantastic Film Festival, waar hun eerste film de prijs voor beste regie kreeg.

,,Van onze populariteit merken we eigenlijk heel weinig”, zegt Flip van der Kuil vanachter een biertje in een Amsterdams café. ,,Dat komt omdat we alleen maar binnen zitten. Eerst zitten we heel lang binnen om te schrijven, dan gaan we even naar buiten om de film op te nemen, en dan gaan we weer heel lang naar binnen om te monteren. Bij het draaien van Nitro hadden we wel elke dag wegafzetters nodig, die horden mensen moesten tegenhouden. Dat was echt debiel. Er was een man die mij min of meer zijn vriendin aanbood. Daar mocht ik van hem alles meedoen, want ik ben Barrie uit New Kids. Bizar.”

Ook aangeschoven is Steffen Haars, achter een cappuccino. ‘Maaskantenaar’ staat in grote krulletters op zijn onderarm getatoeëerd. Haars: „Ik ben heel blij met waar ik vandaan kom. Zonder die achtergrond hadden we New Kids niet kunnen maken. Om dit te doen, moet je die wereld tenminste van dichtbij hebben gezien. Wij zijn allemaal straatjongens.”

Hoe komen jullie grappen tot stand?

Steffen: ,,Dat gaat eigenlijk vanzelf. Je kunt iets zien of straat, of er schiet je ineens iets te binnen, meestal als je helemaal niks aan het doen bent. Die grappen mailen we eerst naar elkaar. Uiteindelijk gaan we bij elkaar zitten en gaan we echt schrijven. Ik denk dat onze wendingen zo absurd zijn, omdat we vaak elkaars grappen afmaken. Daardoor kan er iets onverwachts gebeuren, wat de bedenker van de grap helemaal niet zag aankomen.”

Flip: ,,Competitie speelt een grote rol. Steffen komt met een grap en dan wil ik met een betere komen. Of we hebben een grap nodig op een bepaalde plaats in het scenario, dan is de vraag wie er als eerste iets heeft.”

Was het een lastige stap van losse sketches naar een speelfilm?

Steffen: ,,Dat was iets wat we al heel lang wilden. Film is waar echt ons hart ligt. Je merkte ook dat de sketches steeds langer werden, dat er echt scènes ontstonden. In die tijd waren we ook al een filmscript aan het schrijven, gewoon voor de lol. We waren daar al heel lang mee aan het pielen.”

Zonder internet was New Kids niks geworden?

Flip: „Internet is geniaal voor ons geweest. Wij maken al heel lang met dezelfde groep mensen filmpjes. Altijd botsten we aan tegen omroepen die er geen geld in wilden stoppen, of aanpassingen wilden, waar wij geen zin in hadden. Internet was voor ons het perfecte platform. In Hilversum zeggen ze nu tegen jonge programmamakers die met een voorstel komen, dat ze het zo moeten aanpakken als New Kids, dat ze eerst een fanbase op internet moeten opbouwen, alsof wij dat allemaal zo gepland hebben. Maar wij hadden helemaal geen keuze. Niemand zag er wat in. Omdat we vervolgens zoveel goede reacties kregen, wisten we dat we op de goede weg zaten.”

En toen explodeerde het.

Steffen: ,,We vinden het eigenlijk heel raar dat we nu zo’n breed publiek aanspreken, want we maken New Kids echt alleen maar voor onszelf. Wij en misschien nog een paar vrienden moeten het grappig vinden. Dat is het enige waar we rekening mee houden. Maar je kunt wel op heel veel verschillende manieren naar New Kids kijken. We hebben heel genante situaties, waarbij het echt gaat om de ongemakkelijkheid en de timing. We hebben natuurlijk veel fysieke humor; de voortdurende aanrijdingen, die ons handelsmerk zijn geworden. Heel vaak bouwen we rustig een situatie op, die we vervolgens met een grote knal weer slopen. Maar er zitten ook gewoon poep- en piesgrappen in. Dat kan ook.”

Flip: ,,Dat kan zeker.”

Zijn de New Kids anti-autoritair?

Steffen: ,,Zeker. We zijn eigenlijk twee hele recalcitrante motherfuckers. Flip en ik kunnen allebei heel slecht tegen regels. Bij alles waarvan gezegd wordt dat het zo moet of dat het zo hoort, denken wij automatisch: hoezo?”.

Flip: ,,De New Kids doen wat we stiekem allemaal wel zouden willen doen, en ze komen er nog mee weg ook. Ik heb zelf ook vaak genoeg een deurwaarder met een dwangbevel aan de deur gehad. Dan had ik die man ook best, zoals Richard in Turbo, een stoot voor zijn hoofd willen geven. Maar dat doe je niet.”

Toch zijn de personages ook antihelden. Jullie maken ze niet heel aantrekkelijk.

Flip: ,,Dat is de grap: dat je erin meegaat, terwijl ze eigenlijk heel onsympathiek zijn. Het is tuig, maar ze zijn grappig. De humor maakt de personages acceptabel. We doen er echt alles aan om het zo lelijk mogen te maken. Als wij personages bedenken, zijn het nooit winners, altijd losers. Wij zijn ook maar gewoon twee losers. Ik ben zelf mijn hele leven lang kansloos genoemd.”

Dat valt moeilijk vol te houden als je zoveel succes hebt.

Flip:,,Dat zal pas later echt doordringen, denk ik, hoe krankzinnig het is geweest. Wij zijn na Turbo gewoon meteen doorgegaan met Nitro.”

Jullie aanpak is vrij minimalistisch.

Steffen: „We houden de shots zo leeg mogelijk. Geen figuranten. Geen moeilijke camerabewegingen. Het moet er altijd uitgestorven en droevig uitzien. Heel vaak kijk je naar een totaalshot van vijf gasten, die in het niets staan. Ze staan, ze kijken naar iets en dan zeggen ze er iets over. Heel droog.”

Je kunt op twee manieren naar New Kids kijken: als pure waanzin en anarchie, of juist met ironie en afstand.

Steffen: ,,Ja. Sommige mensen willen de New Kids zíjn, andere mensen lachen óm de New Kids. Dat is een groot verschil.”

Vooral de jongere fans zullen New Kids willen zijn. Voelen jullie je daarvoor verantwoordelijk?

Steffen: ,,Nee. Kijk, als je een serieuze boodschap de wereld instuurt dan moet je daar ook de volledige verantwoordelijkheid voor nemen. Maar bij ons gaat het puur om de comedy. Als je de film uitkomt en je bent opgewonden en je zit nog in de vibe, dan is daar op zich niks mis mee. Dat is normaal. Maar als je onze film uitkomt en je rijdt iemand omver, omdat je dat net in de film hebt gezien, dan gaat er gewoon iets mis in je hoofd. Dat ligt niet aan de film. Het zijn altijd ouderen, die graag een specifieke oorzaak willen aanwijzen voor wat er allemaal mis gaat in de maatschappij, zoals een film. Maar zo simpel is het gewoon niet.”

Aan de ene kant bestaat er morele paniek over hangjongeren, meestal Marokkanen, die straatterroristen worden genoemd. Tegelijkertijd gaan we massaal naar de bioscoop om te lachen om diezelfde hangjongeren. Is daar een verband?

Steffen: ,,Als je grote angst hebt voor hangjongeren, dan kan het heel prettig zijn om een keer hun wereld te zien en erom te kunnen lachen. Vaak is die angst totaal overdreven en helemaal niet nodig. Mensen moeten niet zo bang zijn.”

Flip: ,,Volgens mij is dat gewoon toeval. Wij maken al tien jaar grappen over hooligans, gewoon omdat je met dat soort personages heel veel kanten op kunt. En nu zitten we hier ineens een discussie te voeren over hangjongeren en of je daar bang voor moet zijn... What-ever... Voor ons zijn deze personages gewoon heel langzaam, organisch gegroeid. We maken grapjes, meer niet.”

Steffen: „Soms bedenken we een grap waarvan we allebei denken; nee, dat kan echt niet, maar waar we allebei heel hard om moeten lachen. Dan kan het dus wel. Het is belangrijk om daar niet meteen censuur op te gooien. Dat rauwe en pure moeten we juist behouden. Maar we doen nooit iets alleen maar om te shockeren. Niet alles kan. Als iets gewoon naar is, en niet grappig, dan kan het dus niet.”

    • Peter de Bruijn