'Ik dacht: hieraan kan ik best wennen'

Ben Kingsley (69), in Londen voor de première van Scorsese’s film Hugo, werd acteur door Never Take No For An Answer.

Actor Ben Kingsley attends the premiere of "Hugo" at the Ziegfeld Theater in New York, on Monday, Nov. 21, 2011. (AP Photo/Peter Kramer) AP

„ Hugo gaat over een jochie dat naar het leven kijkt, maar erbuiten staat. En uiteindelijk komt hij in de film terecht. Of er een film is te noemen waardoor ik acteur ben geworden? Ja, en dat was al heel vroeg in mijn leven, ik denk dat ik nog geen acht jaar oud was. Ik vertelde dit verhaal eerder aan Marty Scorsese toen we Shutter Island opnamen. Nog geen etmaal later had hij de dvd voor me gevonden.

„Het is een film van Maurice Cloche uit 1953. Hij speelt in Italië en gaat over een jochie wiens ouders zijn gedood bij geallieerde bombardementen. Never Take No For An Answer heet hij, maar de echte naam was Peppino e Violetta. Peppino is het wees, maar op een of andere manier ook het hart van zijn dorp, de burgemeester bijna. Hij heeft een ezeltje, Violetta, die het hele dorp draagt: zij is postbode, taxi en ambulance ineen. Dat ezeltje gaat op een gegeven moment bijna dood, Peppino moet haar leven redden.

Ik zag Never Take No For An Answer toen ik een jaar of acht was en identificeerde mij totaal met Peppino. Hij heeft het niet makkelijk. Er is strijd, er zitten hele duistere momenten in de film. De afloop is een verlossing, een zucht van verlichting. Het raakte mij als kind diep, maar was geen echte kinderfilm. Eerder een film over een kind, hard en grimmig zoals Oliver Twist gaat over weeshuizen, eenzaamheid en uitbuiting. Ik denk dat kinderen meer kunnen verdragen dan filmmakers weten. Verlossing moet je verdienen.

„Tijdens het zien van Never Take No For An Answer, het was in Salford, kreeg ik langzaam het gevoel dat ik Peppino was, dat wij samensmolten. Ik leek ook erg op hem. Na afloop zag een kind in het publiek mij en riep: ‘Het is de kleine Peppino, het is de kleine Peppino!’ Een man tilde mij op en ik werd boven de hoofden van de mensen de zaal uit gedragen. Mensen klapten.

„Toen dacht ik: hieraan kan ik best wennen.”

Coen van Zwol

    • Coen van Zwol