Het blijft maatwerk

Marcel van Roosmalen bezoekt de beurs voor duurzaamheid „voor en door regionale ondernemers”.

Ook het incassobureau was duurzaam en verfrissend.

Nederland, Nijkerk, 05-12-2011 Amsterdam - De duurzammheidsbeurs in Nijkerk met het motto: ' Van praten naar doen' ©Jan-Dirk van der Burg Voor 'Marcel Werkt'. ©Jan-Dirk van der Burg Voor 'Marcel Werkt'. Burg, Jan-Dirk van der

Binnen twee dagen bezochten fotograaf Jan-Dirk en ik twee keer wijklocatie de Flier in Nijkerk-Zuid, dat was wat veel. De eerste keer omdat we dachten dat er een duurzaamheidsbeurs voor en door regionale ondernemers was, een dag later omdat er een duurzaamheidsbeurs voor en door regionale ondernemers was.

Het thema was ‘van praten naar doen’.

Jammer dat Geert Horst, wethouder van economische zaken te Nijkerk, het thema niet begreep. Hij klom op een tafel en las daar twaalf velletjes voor over het duurzaamheidsconvenant dat de gemeente met zichzelf had afgesloten.

Na een lofzang op het milieuvriendelijke, volledig afbreekbare wijkcentrum en een ‘duurzame’ prijsvraag – fotograaf Jan-Dirk won een fles water, maar dit terzijde – sloot hij af met: „Aan de drie duurzaamheids P’s – People, Planet, Profit – wil ik graag de ‘P’ van Pleasure toe voegen.”

Dat deed hij meteen.

Hij viel van de tafel.

Murw gebeukt begonnen we aan een ronde langs kraampjes van de duurzame ondernemers uit Nijkerk en wijde omgeving. Bij uitzender Adecco trof ik een frisse vrouw, een kleur van opwinding op de wangen. Ze begon met een vinger in mijn buik te pikken.

Ik pikte terug.

We bleken elkaar te kennen van een Twitter-workshop, die ik een paar maanden eerder bezocht. Ik had haar destijds omschreven als ‘een vrolijke eenpitter met een warrig kapsel’, de toestand was onveranderd. Ze had als @DorienWientjes inmiddels 24 volgers, dus die cursus was een succes.

De catering werd verzorgd door scholieren met een handicap, een van hen liet een vol dienblad uit de handen vallen en liep daarna huilend weg, achterna gezeten door een van de begeleidende docenten die het kind daarna dwong om de scherven op te vegen.

Tegen omstanders zei hij: „Het blijft maatwerk.”

Even verderop stond Connie Maathuis, directeur van incassobureau ‘Nederlandse Deurwaarders Associatie BV’ (kortweg NDA) te glimmen voor een poster van twee blote mensen in het gras, waaronder met grote letters ‘VERFRISSEND’ stond.

Ik vroeg me af wat er duurzaam en verfrissend aan een incassobureau was.

Connie begon aan een heel betoog over ‘de planeet’ en ‘de menselijke maat’.

Je kon als incassobureau het geld natuurlijk gewoon gaan halen, maar je kon er ook met de mensen over ‘de problematiek’ gaan praten. Over hoe het toch kwam dat ze te weinig geld hadden en zo en dan samen kijken hoe het in de toekomst beter kon. Daarna kwam ze het geld alsnog halen.

Connie: „Dat geeft toch een ander gevoel.”

Ik: „Een verfrissend gevoel.”

Connie: „Ik hoop het, echt.”

Ik: „Ja hoor, goed mens.”

Connie: „Sommige mensen snap ik niet. Waarom koop je een boek op bol.com als je geen geld hebt?”

Zelf vergat ze ook weleens een rekening, daar mochten incassobureaus haar best op aanspreken. Dat gebeurde nooit. Alleen haar eigen incassobureau ging met de mensen praten.

Ik had zin om enorm opstandig tegen die Connie te doen, en dat deed ik ook. Connie Maathuis bleef rustig en aardig, ze was veel gewend.

Ze stelde me voor aan een van haar medewerkers, Vincent, een politicoloog met een bril. Hij was afgestudeerd op een onderzoek met de conclusie dat stemmen bij verkiezingen zinloos was en had daarna gekozen voor de incassobranche.

„Omdat ik van mensen houd!”

Hij kwam graag bij de mensen thuis en ging nooit zonder betalingsregeling weg.

Ik was er stil van.

Connie Maathuis trakteerde op een bonbon van witte chocolade en zei dat de incassobranche ‘een spannende, inspirerende en duurzame wereld’ was.

Het was de eerste keer dat ik iets kreeg van een incassobureau en de laatste keer dat ik bij een duurzaamheidsbeurs voor en door ondernemers in Nijkerk-Zuid was.

    • Marcel van Roosmalen