Kremlin wordt nerveus van de fluitrevolutie

In Moskou roepen betogers op tot een revolutie. Gisteren trokken zij op naar de gehate geheime dienst. Vanmorgen arriveerden duizenden extra soldaten in Moskou.

A riot policeman detains an opposition supporter during a rally in central Moscow on December 5, 2011. Thousands of Russians rallied in central Moscow and Saint Petersburg protesting against violations in legislative elections that handed victory to Vladimir Putin's ruling party with a reduced majority. TOPSHOTS/ AFP PHOTO/ ANDREY SMIRNOV AFP

Als een nieuwe revolutie in Rusland ooit een bijnaam krijgt, dan is dat de ‘fluitrevolutie’. Want met gefluit wordt het protest tegen de vervalste parlementsverkiezingen van zondag ingeleid. Het is een sneer aan premier Poetin, die twee weken geleden in een worstelstadion massaal werd uitgefloten. Maar het is vooral een uiting van woede tegen Poetins corrupte regime dat de verkiezingen heeft gestolen.

Het regime wordt zenuwachtig. Vanmorgen zijn lange colonnes vrachtwagens met in totaal 50.000 soldaten Moskou binnengereden. Luitenant-kolonel Vassili Pantsjenkov zei dat die „de veiligheid van de burgers” moeten garanderen.

De maatregel volgt op de protesten van maandagavond. Om zeven uur ’s avonds krijgen zo’n zevenduizend demonstranten bij metrohalte Tjistyje Proedy fluitjes van de verenigde buitenparlementaire oppositie. Ze zijn er allemaal: de politici Boris Nemtsov, Vladimir Ryzjkov en Ilja Jasjin, milieuactiviste Jevgenia Tsjirikova, anticorruptieblogger Aleksej Navalny, satiricus Viktor Sjenderovitsj, schrijver Dmitri Bykov. Ze zijn het beschaafde, hoogopgeleide Rusland, dat weet wat er in het land gebeurt, en dat naar een normale democratische samenleving verlangt.

Ze worden omsingeld door een veelvoud aan politieagenten en militairen. Jasjin neemt het woord. „Ze hebben vijftien miljoen stemmen van ons gestolen!” Gefluit. Ryzjkov: „Dit is een historische dag: Verenigd Rusland heeft verloren.” Hij doelt op de nederlaag van Poetins partij, die ondanks een enorme stembusfraude is gezakt van 315 naar 238 parlementszetels, op een totaal van 450.

Als Nemtsov heeft gezegd dat Poetins regime binnenkort als een kaartenhuis ineenstort, krijgt Navalny het woord. Een enorm gejuich stijgt op. Als er iemand in Rusland populair is, is het wel de 35-jarige anticorruptieactivist, die als een eenzame jager tegen het gezag vecht en niet besmet wordt door een politiek verleden. „Navalny president”, roept de menigte. Gefluit. Hij vraagt wie er allemaal hebben gestemd. Iedereen steekt zijn hand op. „Bedankt dat jullie dat hebben gedaan”, zegt hij. „We bestaan!” Gefluit.

Even later is het door de autoriteiten toegestane protestuurtje voorbij. Een van de sprekers roept: „Revolutie!” Jasjin schreeuwt: „Op naar de Loebjanka.”

En naar de Loebjanka, hoofdkwartier van geheime dienst FSB en symbool van de onderdrukking, gaat het. Enkele honderden mensen zijn het. De politie raakt in paniek. ME’ers met helmen en knuppels verschijnen als uit het niets. Er wordt een kordon gevormd, dat de straat afsluit. Maar tientallen demonstranten forceren een doorbraak. Er komen steeds meer mensen . „Is de revolutie soms begonnen?” vraagt een meisje dat uit de McDonald’s komt.

De eerste arrestaties vinden plaats. ME’ers omsingelen betogers en duwen hen naar de metro. „Weg met de politiestaat”, roept een jongen.

Navalny krijgt een megafoon van een agent en probeert de menigte te kalmeren. Dan voegt ook hij zich bij de betogers die naar de Loebjanka willen. „Aleksej, ik begrijp het, maar het mag niet”, zegt een soldaat. Ook Navalny wordt gearresteerd.

ME’ers snellen naar de Loebjanka. De situatie dreigt uit de hand te lopen. Militairen zetten de straat voor het FSB-gebouw af. Ze staan tegenover driehonderd betogers, die schande roepen als er nieuwe ME’ers aan komen rennen. „Dit is het begin van het einde van Poetin”, zegt de 21-jarige student Aleksandr. „Ons land is in een politiestaat veranderd, heeft geen vrije pers en geen vrije verkiezingen. Het wordt almaar slechter.”

ME’ers omsingelen het FSB-gebouw. Pantserwagens rukken op. Deze burcht van Poetins macht mag onder geen beding vallen, lijkt het. De betogers worden uiteengejaagd.

En dan is het ineens stil. De ‘revolutie’ heeft drie uur geduurd. Driehonderd demonstranten zijn opgepakt. „Dit is nog maar het begin van wat komen gaat”, zegt een van zijn fans, die een café binnenglipt. „Let maar op. Morgen gaan we verder.”

    • Michel Krielaars