Ik ben hier om iets in steen te zetten

De Brits-Algerijnse zangeres Karima Francis gooide in 2009 hoge ogen met haar debuutalbum The Author.

Daarna werd het stil, maar nu komt de opvolger uit.

Ze is klein, vederlicht, androgyn. Een typisch geval van gitaar waar ga je met dat meisje naartoe. Maar onder de enorme afro van de Brits-Algerijnse Karima Francis gaat een rauwe stem schuil. Huilend en volwassen, met genoeg leed in haar jonge leven om daar geloofwaardig verslag van te kunnen doen. Na het verschijnen van haar debuutalbum The Author in 2009 werd ze door Engelse kranten The Observer en The Guardian getipt als ‘one to watch’ in 2009, nog voor Kid Cudi, La Roux en Empire of the Sun. Vanavond speelt ze in de Schouwburg in Gent.

Haar overslaande stem, doorgaans begeleid door een of twee akoestische gitaren, doet in de eerste plaats denken aan Tracy Chapman en ook Joan Armatrading en Alanis Morisette worden genoemd. Ze zingt vol overgave, haar ballads zijn gevoelig. Maar Francis (echte naam: Cunliffe), hoekige trekken, zweem van een snorretje, oogt stoer met haar afro („ik kam het een beetje op en dan doe ik er wat haarlak in”), zonnebril en trainingsjasje. „Ja”, beaamt ze, „vroeger was ik niet makkelijk. Ik heb wel een keer te vaak op de achterbank van een politiewagen gezeten.”

Francis’ moeder was alcoholist, haar Algerijnse vader verdween de dag nadat hij haar geboorte bij de gemeente had aangegeven. Ze groeide op met halfbroertje Lewis bij haar moeder in het Engelse kustplaatsje Blackpool.

Francis’ muziektalent kwam boven tijdens muzieklessen op de lagere school. Francis: „Ik was best lastig, had ADHD en moest elke week kiezen uit een rijtje verplichte activiteiten.” Muziekles sloeg aan. Francis ging drummen in punkbandjes: „Rage against the machine, Pearl Jam en Nirvana, dat was toen meer mijn stijl.”

Toen ze veertien was verpandde haar moeder de televisie voor een drumstel. Zingen deed Francis nog niet. „Zingen zag ik altijd als iets vrouwelijks en ik wilde nooit vrouwelijk zijn, dat is iets waar ik altijd mee heb geworsteld. Ik kan me herinneren dat mijn moeder stiekem een opname had gemaakt toen ik tijdens een karaoke avond ‘Baby Think Twice’ van Celine Dion zong. Ze vertelde me dat ik ooit zangeres zou worden. Ik heb hem in het weiland bij de paarden gegooid.”

Francis’ debuutalbum is mede opgedragen aan haar moeder. „Ondanks de problemen waar ze mee kampte heeft ze toch alles gedaan om me vooruit te helpen. Thuis speelde ze PJ Harvey en de Beatles midden in de nacht. Als klein meisje hoorde ik dat. Die muziek jaagt me nog achterna. Toen ik achttien was regelde ze fondsen zodat ik naar een muziekschool in Manchester kon.”

Pas in Manchester begon Francis met zingen. „Ik hoorde altijd al melodieën in mijn hoofd. In Manchester ging ik meezingen met backing vocals. Ik heb mijn drumstel verkocht om een gitaar te kopen. Daarna begon ik open mic avonden af te gaan met mijn gitaar. Soms wel drie tot vier keer op een avond. Optreden, op een podium staan, daar ben ik voor geboren.” Haar huidige manager, Tim Mullet, zag Francis tijdens zo’n avond en liet haar tekenen bij Kitchenware, het undergroundplatenlabel dat ook Prefab Sprout en The Editors contracteert.

Als ze voor het eerst door Nederlandse fans op straat wordt herkend, twinkelen haar ogen. „Ik kan niet geloven dat mensen me hier herkennen op straat! Het is nog steeds een droom, ik ben nog dankbaar voor ieder optreden. Ik hoop echt dat het Britse publiek me weer wil terugnemen.” Daarmee refereert Francis aan de periode die achter haar ligt. Kort na het verschijnen van haar debuutalbum The Author in 2009 werd het stil. De breuk met haar geliefde leidde tot een langdurige depressie. „Ik was heel ziek, mentaal en fysiek. Ik werd heel dun, at nauwelijks meer. Ik ben een jaar opgenomen geweest. Voor de roem die nu komt ben ik wel een beetje bang, ik wil niet weer terugvallen.”

Begin 2011 krabbelde ze weer op. Deze zomer toerde ze door Engeland en speelde ze in Parijs, in april verschijnt haar tweede album, geproduceerd door Flood, bekend van zijn werk voor PJ Harvey, U2 en The Killers. Waar ze op haar eerste album nagenoeg alleen werd ondersteund door gitarist Simon Robs, maakt ze op haar tweede album meer gebruik van backing vocals en verschillende instrumenten.

Francis schrijft haar teksten zelf. „Dat moet, anders loop ik over. Het is een manier om emoties te verwerken. Ik vind het mooi dat muziek mensen kan verbinden. Het nummer ‘The Author’ bijvoorbeeld gaat over mijn ex-vriendin, maar ik hoor van veel heterostellen dat ze het hebben gekozen als huwelijkslied.”

Francis’ droom is om niet ongemerkt de geschiedenis in te gaan. „Ik wil geen eendagsvlieg zijn. Ik ben hier om iets in steen te zetten, zoals Tracy Chapman of R.E.M.” Ze laat een zegelring ring zien, waarin de letters K en F zijn gegraveerd. „Mijn broertje Lewis vond hem bij de gevonden voorwerpen op school en gaf hem mij cadeau. Mijn moeder verpandde hem, maar hij vond hem weer terug en gaf hem me opnieuw op mijn 21ste verjaardag. Sindsdien is mijn artiestennaam Karima Francis.”

    • Rolinde Hoorntje