Onaardig

Zij woont vijf minuten fietsen van mijn huis, dus ik dacht gistermiddag: ik bel haar even, misschien schikt het.

De telefoon ging lang over, maar ze nam toch op:

„Met Agnes.”

Ik zei wie ik was. En of ik even mocht storen.

„Nee. Totaal niet.”

Agnes Jongerius. Dit gesprekje typeert haar nogal.

Neem haar telefoonnummer: Agnes Jongerius wordt al jaren bedreigd door een stalker, een ontslagen NS-medewerker. Het Openbaar Ministerie eiste tien dagen geleden nog een contactverbod, een werkstraf en een voorwaardelijke gevangenisstraf. Desondanks staat zij gewoon in de telefoongids, met haar volledige naam en adres. Niet bang te krijgen.

De telefoon ging lang over. Mogelijk zat zij net tegen haar echtgenoot te briesen over bijvoorbeeld Herman Wijffels, die vage boomknuffelaar, met zijn ‘De Nieuwe Vakbeweging’. Of hoe die SP-lui nu een populistisch klankorgel van haar FNV gaan maken. Verdomme, de telefoon. Ja, ja, ze nam al op. Ze was er toch? Nou dan. Agnes Jongerius, typisch geval van wat je ziet is wat je krijgt.

„Met Agnes.”

Ja hallo, zij zou toch gewóón blijven? Kijk maar naar haar verwaarloosde twitteraccount, ongetwijfeld begonnen op aandringen van een voorlichter. Zij laat het lopen, omdat Twitter voorijdeltuiten is. Zij volgt niemand. Dat spreekt vanzelf. Zij is Agnes uit De Meern, dochter van een onteigende tuinder die in de plantsoendienst belandde. Zij hielp als kind iedere twee maanden de koeien van buurman Buis verplaatsen naar een ander weiland, met haar broertje en haar buurmeisje. En daar gaf de buurman hun dan samen één gulden voor. Een rotstreek van Buis, om hun iedere keer die hele administratie aan te doen. Moesten zij steeds bijhouden wie de laatste keer de 34 cent had gekregen.

„Nee. Totaal niet.”

Zij klonk niet aardig aan de telefoon, nee. Nou en? Agnes Jongerius was zo vaak onaardig. Zoals naar het schijnt ook minister van Volksgezondheid Edith Schippers, over wie we onlangs in een portret in de Volkskrant ook al nadrukkelijk mochten lezen hoe ongelooflijk onaardig ze wel niet is. Waarna andere vrouwen altijd weer over seksisme beginnen, omdat ‘ze die dingen nou nooit eens over een man zeggen’. Of misschien toch, bijvoorbeeld als Maxime Verhagen weer eens een rat is, maar ‘dan is het tenminste relevant’.

Mij lijkt het eerder seksistisch te denken dat het relevanter zou zijn wanneer een man onaardig is, dan als een vrouw onaardig is. Wat willen de dames dan? Voor altijd ‘meisje Maij’ blijven, zoals CDA-politica Hanja Maij-Weggen?

Agnes Jongerius vertelde afgelopen zomer nog met smaak aan deze krant hoe zij haar vuisten op tafel plant tijdens onderhandelingen. Dit noemt zij ‘functioneel boos’, want het maakt mannen radeloos. Mijn brein is mijn forte, zei ze daarbij. Ik mis haar nu al.

    • Margriet Oostveen