Mijn dikke vette Chinese bruiloft

Glamourfoto’s, juwelen, buitenlandse reizen: in China geven stellen bruiloften die druipen van de luxe. De economie drijft inmiddels mede op de trouwindustrie.

Trouwen is dromen over blijvende romantiek en toekomstige rijkdom. Om gevoelens en verwachtingen tot uitdrukking te brengen, kozen leraar Huang Zemin (30) en accountant Zhang Lihua (28), voor de foto- en videoreportages van hun huwelijk een combinatie van Europese en Shanghaise stijlen. Het maken van modebladwaardige fotoreportages, die worden afgedrukt in kloeke magazines voor familie en vrienden of in boeken, vormt de nieuwe trend in de booming Chinese huwelijksindustrie.

Dat Lenin vanaf de muur toekijkt als Zemin poseert in een dr Sun Yat-senpak terwijl Lihua hem in een superstrakke qipiao verliefd aankijkt, heeft geen politieke betekenis. Daarentegen moeten de beelden waarop hij een smoking draagt en zij achter de piano zit letterlijk genomen worden. Met cijferen verdient zij nu haar geld, maar het liefst zou zij zangeres en pianiste worden. Het talent heeft zij daar in elk geval voor.

Trouwen in China is voor jongeren een sociale plicht en hoe omvangrijker, spectaculairder en duurder „de belangrijkste dag van ons leven” uitvalt, des te tevredener zijn ouders, grootouders en de vriendenkring. Steeds meer jongeren – dit jaar ruim tien miljoen paren – kunnen zich ‘big fat Chinese weddings’ veroorloven. Dat is ook een kwestie van mianzi, dat zich laat vertalen als „eer, gezicht, buitenkant”.

Huang Zemin rekent daarom graag voor – bijna tot op de mao (cent) – hoeveel hij heeft uitgegeven aan het „niet al te grote” diner met 180 gasten in een huwelijkspaleis in Shanghai, de Golden Jaguar genaamd, aan de fotograaf, de videocameraman, de make-up, de huwelijkscoördinator, de sigaretten en de cadeautjes voor de gasten. Hij komt op 87.701 renminbi, 10.421,66 euro. Hij liet in het midden of dat inclusief de inhoud is van de rode enveloppes (hongbao) die hij aan zijn schoonfamilie moest schenken op de dag dat hij op traditionele wijze zijn bruid ging ophalen.

Het huwelijk van Zemin en Lihua – uit liefde en niet gearrangeerd door de moeders – maakt duidelijk dat de huwelijksindustrie een van de drie belangrijkste motoren is geworden van de Chinese en daarmee ook van de wereldeconomie. Alleen aan huizen en auto’s wordt in de tweede economie van de wereld op het ogenblik meer uitgegeven.

Volgens recente cijfers geven Chinese families dit jaar meer dan 175 miljard euro uit aan speciale huwelijksfotografie, -diners, -reizen, -kleding en -cadeaus, waaronder auto’s, juwelen en horloges. Deze ontwikkeling hangt nauw samen met de groei van de Chinese middenklasse, waartoe Zemin en Lihua, die samen zo’n 1200 euro per maand verdienen, behoren.

Van vader Huang, die bij een staatsbedrijf werkt, kreeg het paar ook een appartement van 46 vierkante meter cadeau in een van de oudere volkswijken van Shanghai. Het is het huis waar Zemin in opgroeide en volgens huidige prijzen in de grootste stad van China zeker een miljoen renminbi waard, ongeveer een ton in euro’s.

Zemin en Lihua plannen hun huwelijksreis naar Frankrijk en Franstalig Canada. Buitenlandse bestemmingen zijn steeds populairder aan het worden onder pasgehuwden. Nieuwste trend is een fotograaf of videoploeg meenemen, maar dat kunnen zij zich niet veroorloven.

Hun keuze voor Parijs en vooral Quebec heeft nog andere redenen. Zij overwegen naar dit deel van Noord-Amerika te emigreren omdat het daar „minder vol” is dan in China, de salarissen van leraren en accountants (bij het groeiend aantal overzeese Chinese bedrijven) er hoger zijn, de lucht schoner is en zij hun toekomstige kind een dubbele nationaliteit willen geven. Zemin is daarom al begonnen met Franse les en Lihua met Engels.

Rest de vraag of zij van hun huwelijksdag zelf ook genoten hebben. Zemin en Lihua lachen besmuikt. „Ik had het veel te druk met de ceremonie om ervan te genieten. Ik was toen het diner begon al doodmoe van de zenuwen en de organisatie”, zegt Zemin. Lihua: „Ik heb die avond niets kunnen eten, zo druk hadden wij het met fotografen, toasten, de ceremonie, de spelletjes en gasten begroeten. Was het diner eigenlijk lekker?”

Oscar Garschagen