Marokkaanse vrouwen

Er is een nieuwe trend onder de Marokkaanse vrouwen. Steeds vaker kiezen zij voor een partner buiten de eigen culturele en/of religieuze kring. Jonge, hoogopgeleide Marokkaanse vrouwen vinden dat veel Marokkaanse mannen hen niet kunnen bijbenen, aldus Nora Kasrioui. Zij is de bedenker van Brood en Rozen, een initiatief die zich inzet voor de vrouwenzaak. Marokkaanse vrouwen zijn economisch, qua opleiding en in hun moderne ideeën, verder dan hun mannelijke evenknieën. Dus valt hun oog op een Hollander, die vaker goed opgeleid is, toleranter is en deze vrouwen steunt en een betere toekomst biedt.

Interessant. Ik schrijf en doceer al jaren over de keuzevrijheid van moslimvrouwen in het huwelijk. Huwelijkskeuze-vrijheid is een mensenrecht. Artikel 16 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens stelt dat mannen en vrouwen het recht hebben om te trouwen, zonder beperking van ras, nationaliteit of religie en dat mannen en vrouwen hierin gelijke rechten hebben.

Mensenrechten zijn uiteraard ook op moslima’s van toepassing. Toch ligt de zaak lastiger voor hen. Volgens de heersende, orthodoxe geloofsleer gebaseerd op de Koran, mag de moslimman trouwen met een moslima, maar ook met een christelijke of joodse vrouw, terwijl de moslima alleen mag huwen met een moslim.

Een duidelijke huwelijksbeperking en discriminatie. Vele moslima’s kunnen zich goed vinden in de religieuze regels. Ze willen graag trouwen binnen de eigen kring. Een preferentie die begrijpelijk is en hun goed recht. Maar een groeiende groep wil haar opties breed houden. Toch durft deze groep niet altijd tegen de algemene religieuze opvattingen in te gaan. De vrouwen durven vooral hun ouders en gemeenschap geen verdriet te doen. Een nobel streven, doch voor hen niet zelden ook verdrietig.

Sommigen echter lukt het wel om ‘buiten de box’ te handelen. Ik hoor regelmatig over die vrouwen. Tijdens mijn colleges over het huwelijksrecht van de moslimvrouw vertellen studenten mij over succesvolle gevallen: het blijken bijna altijd Marokkaanse vrouwen te zijn. Die worden geaccepteerd door de familie als zij thuis aankomen met een Nederlandse partner, al dan niet bekeerd tot de islam.

De vrouw die het lukt om te trouwen buiten de eigen kring verdient een pluim. Want ze brengt iets positiefs, iets nieuws. Ze geeft aan dat zij gelijk is aan de man: ze heeft net zoveel recht als hij om te huwen buiten de eigen kring. Bovendien, als zij trouwt met een niet-moslim, uit zij dat zij niet bereid is te discrimineren tussen de moslim en de niet-moslim. Zij kijkt naar de persoon zelf: wie is een goed, open en liefdevol mens. Zo is het toch eigenlijk ook bedoeld?

Naema Tahir