Intrigerende dooie eekhoorn in de voortuin

In The Filter Bubble geeft politiek activist Eli Pariser aan dat mediaconsumenten in de vorige eeuw afhankelijk waren van de manier waarop redacteuren en journalisten informatie filterden. Deze poortwachtersfunctie is overgenomen door algoritmes van Google en Facebook.

Eli Pariser maakt zich zorgen. Hij weet dat de meeste informatie die hij online leest, beluistert of bekijkt, gefilterd wordt door ongrijpbare algoritmes. Webdiensten als Facebook en Google personaliseren pagina’s die we bekijken. Ze laten informatie weg waarvan ze denken dat die niet relevant is. Maar daar heb je als bezoeker amper controle over.

Zo laten de bijna 300 pagina’s The Filter Bubble zich in een paar zinnen samenvatten. Er zit dan ook veel herhaling in het boek – de TED-lezing die Pariser eerder dit jaar gaf is net zo’n krachtig statement en duurt tien minuten. Maar in de VS, waar The Filter Bubble al een tijdje te koop is, is het een hit.

En dat zou het ook in Nederland moeten zijn. The Filter Bubble sluit goed aan bij de felle discussie over third party cookies die dit jaar in Europa gevoerd werd. Dit zijn verborgen bestandjes op de pc die een website gebruikt om bezoekers te herkennen en advertenties op maat voor te schotelen. Zo kan het dat wie gisteren bij een online schoenenwinkel rondneusde, dezelfde schoenen vandaag weer ziet, op een andere website. De handel in zulke data is de stuwende economische kracht van het web.

Dit artikel werd gepubliceerd in NRC Handelsblad op Zaterdag 3 december 2011, pagina 14 - 15. Abonnees kunnen het hele artikel hier lezen.