Lieve loopbaancoach, zit ik op de goede plek?

Jonge professionals twijfelen vaak aan alles na een paar jaar werken. Is dit wat ik echt wil? Ben ik op de goede weg? Een avond speeddaten met loopbaancoaches. „Als ik je verhaal hoor, komt bij mij het woord ‘verbinden’ op.”

Woensdagavond zeven uur in club TrouwAmsterdam. Nieuwsgierig kijken de bezoekers om zich heen. Blauwe en paarse tl-buizen, twintig tafeltjes, enkele loungebanken en een uitnodigende beat op de achtergrond.

In deze uitgaansgelegenheid wordt normaal gedanst. Vanavond is de club omgetoverd tot adviescafé. Jonge werknemers zijn hier gekomen om te praten met loopbaancoaches. Over dromen en ambities.

Neem Jos van Houdt (29), aan tafel met coach André Bolland. Zijn grote droom is dj worden. „Mensen meekrijgen met je muziek. Maar dat valt niet te combineren met mijn huidige baan.” „Wáárom niet?”, vraagt coach Bolland. „Daar zit toch niemand op te wachten?” antwoordt de 29-jarige leiderschapstrainer vertwijfeld.

De generatie Einstein worden ze genoemd, of de generatie Y. De jongeren die geboren zijn rond 1985 hebben al diverse labels opgeplakt gekregen. Het komt er op neer dat ze door een overschot aan informatiebronnen en opleidingen weliswaar talloze keuzemogelijkheden hebben, maar ook hele specifieke eisen stellen aan de plek die ze op de arbeidsmarkt willen bekleden. En dat is lang niet altijd de juiste, blijkt woensdagavond tijdens de lustrumeditie van het Coachcafé van Blik-Opener en Careerwise.nl.

‘Quarterlifers’, die naam gebruikt Frank Zuidinga, een van de oprichters van het Coachcafé, als hij over de deelnemers praat. Werknemers tussen de 25 en 35 die al enkele jaren op de arbeidsmarkt actief zijn. Na een tijdje heeft het optimisme bij hen plaatsgemaakt voor twijfel. Zit ik wel op mijn plek? Wil ik mijn hele leven in deze sector werkzaam blijven?

Zuidinga: „Voor de vijftigers van nu ging het vooral om geld en status. Deze jongeren hebben daar een heel ander idee over. Zij voelen zich rijk wanneer ze vijf continenten hebben bezocht. De jonge professionals kiezen niet meer alleen voor baanzekerheid. Het moet daarnaast spannend zijn. Ze zoeken een uitdaging.”

In drie rondes beantwoorden de jongeren woensdagavond onder begeleiding van verschillende coaches vragen over hun talent, dromen en de volgende stap in hun carrière. Daarbij sparren ze niet alleen met de loopbaanprofessional maar ook met andere deelnemers die vaak met dezelfde twijfels zitten.

„Ik organiseer altijd de uitjes in onze vriendengroep. Maar ik heb ook als vrijwilliger lesgegeven in Fiji. Nu hop ik echter van uitzendbaan naar uitzendbaan”, zegt Annemieke Talsma (29) terwijl ze op en neer wipt op haar stoel. „Waar ben ik eigenlijk écht goed in?”

Coach Ger Vosseberg heeft wel een idee. „Als ik je verhaal hoor, komt bij mij het woord ‘verbinden’ op. Noteer morgen eens alles wat je te bieden hebt en probeer daar een samenhangend beroep van te maken. Durf niet voor één pad te kiezen. Experimenteer!”

Wat opvalt tijdens de avond is dat de jonge professionals niet alleen kritisch ten opzichte van zichzelf zijn, maar ook anderen uitdagen met prikkelende vragen. Ze willen elkaar graag vooruit helpen. Zoals Harmke Wijnstra (27). Ze geeft onder meer verkooptrainingen bij een ziektekostenverzekeraar. „Ik wil anderen inspireren en geïnspireerd raken door anderen. Op mijn eigen afdeling zou dat meer tot uiting mogen komen. Mijn gevoel zegt: dit is niet goed, doe iets! Mijn ratio zegt echter: kijk eens naar de kansen die je krijgt.”

Dan springt tafelgenoot Jos van Houdt in. „Maar wat doe je dan écht graag?” Het doorvragen werkt. „Andere mensen helpen”, zegt Harmke onmiddellijk. „In mijn vrije tijd begeleid ik als vrijwilliger een jongere. Dát vind ik leuk. Iemand naar een hoger niveau tillen.”

Het achterlaten van zekerheid is een van de dingen die de jongeren tegenhoudt om hun hart te volgen, zegt coach Bolland als hij het verhaal van Harmke heeft aangehoord. „Op verschillende punten in je leven worstel je met de vraag of dat wat je doet, nou echt is wat je wilt doen. Dat geldt ook voor mij. Twee jaar geleden was ik nog marketing manager bij een luchtvaartmaatschappij. Nu zit ik hier als loopbaancoach.”

Of Harmke al zo ver is dat ze ook echt nieuwe stappen gaat zetten, weet ze nog niet. Wel heeft ze bewust een vrije dag gepland na de avond in het Coachcafé. „Ruimte voor reflectie.” „Heel goed, heel goed”, prijst Bolland.

Ze gaan allemaal aan het einde van de avond niet met lege handen naar huis. In een afsluitend groepsgesprek wordt de bijeenkomst geëvalueerd. De een gaat op zoek naar een andere baan, de ander begint op latere leeftijd nog met een studie filosofie. „Ik zoek een promovendus waarmee ik even kort kan praten”, zegt een jongen. Hannah van der Deijl steekt haar hand op. Ze is onderzoeker bij de Katholieke Universiteit Leuven, maar wil eigenlijk iets anders. De twee raken in gesprek en wisselen advies uit.

Niet iedereen is uit op een nieuwe baan. Voor sommigen volstaat uitbreiding van het huidige werk. Voor Jos van Houdt bijvoorbeeld. Hij kan rekenen op een breed gedragen „Wow!” wanneer hij zijn plan uiteenzet om housebeats te gaan gebruiken bij zijn leiderschapstrainingen. „Ik wist dat ik binnen mijn werk iets met muziek wilde doen, maar de adviezen en stimulatie vanavond hebben me het zetje gegeven.” Zijn ogen twinkelen.

Ook Annemieke loopt na afloop met een glimlach door de Amsterdamse club. Ze heeft helderheid kunnen scheppen in het keuzemoeras, zegt ze. „Dat onderwijs is toch wel interessant. Een vriendin van mij is lerares. Ik ga haar mailen of ik een keer mag meelopen.”

Frank Zuidinga ziet het tevreden aan. „Dát is de boodschap die ik deze jonge professionals wil meegeven. Experimenteer. Ga eens ergens twee jaar werken. Durf te proeven. Het hoeft niet meteen perfect te zijn.”

    • Jorg Leijten