Aldus bloggers

Liu Jun, een blogger in Shanghai na een treinongeluk: „Als een land zo verrot is dat alleen al het geluid van onweer een treinongeluk kan veroorzaken, een rijdende auto een brug doet splijten en een paar pakken melk drinken nierstenen veroorzaakt, dan moeten we allemaal onze stem laten horen, want we zijn geen toeschouwers, maar passagiers.”

Jian Guangzhou, een bloggende journalist van de Oriental Morning Post in Shanghai over corruptie:”Ik weet dat honderden functionarissen van de centrale overhead in het ShangriLa-hotel verblijven, waar zij iedere dag honderdduizenden yuans uitgeven. Zij eten en slapen daar voor 17.000 yuan per persoon per kamer. Dat is evenveel als de compensatie van een ieder wiens huis is geconfisqueerd in Pudong omdat daar het nieuwe Disneyland wordt gebouwd.”

Op 30 november plaatste een beroemde Chinese schrijver, Yan Lianke, een open brief op zijn blog, getiteld „Een urgente brief aan de Algemeen Secretaris en de Premier”.

„De absurditeit en de realiteit van het leven in mijn dierbare moederland is veel groter dan in welke roman ook beschreven. Belachelijk genoeg worden vele boeken van schrijvers verboden om de politieke harmonie te bewaren, terwijl de dagelijkse werkelijkheid een lange reeks van absurditeiten is, zeker als het gaat om landonteigeningen en huisontruimingen. Democratie, rechtvaardigheid, de rechtsstaat, gelijkheid, respect – het zijn lege woorden die onze hoogste leiders gebruiken.”