Sinterklaasavond met je holidate

Een sinterklaasfeest met verder alleen maar kleffe stelletjes. Een kerstdiner waarbij je de aangeschoten anekdotes van je achteroom over zijn versierkunsten in je eentje moet doorstaan. Een oudejaarsfeest waarop je om twaalf uur vol op je mond gezoend wordt door die ene onaantrekkelijke halve-vriend-van, onder het mom ‘wij singles moeten er samen toch maar het beste van maken, nietwaar?’ – men houdt er niet van om alleen te zijn tijdens de feestdagen.

Daarom zijn er mensen die rond deze tijd op zoek gaan naar een ‘holidate’: een date for the holidays. Dit is iemand die de koude wintermaand opwarmt, de vele festiviteiten draaglijk maakt door aan je zijde te verschijnen en in het kriekende jaar weer geruisloos vertrekt. Een soort gigolo en magnetronpittenzak ineen, dus.

Hoewel ik begrijp dat het aangenamer is om mét iemand glühwein te drinken en een Gerdi Verbeet-sneeuwpop te bouwen, twijfel ik een beetje aan het principe van de holidate. Hoewel het de verplichte familieaangelegenheden en bedrijfsdiners minder pijnlijk zou moeten maken, lijkt mij juist niets ongemakkelijker dan het meenemen van een willekeurig vriendje-voor-even naar de doorgaans zo persoonlijke decemberfeesten.

Neem bijvoorbeeld Sinterklaas: dat wordt bij iedereen anders gevierd. Het is niet gemakkelijk om zomaar in een andere Sinterklaasavond te stappen. Je moet van alles weten: zijn er gedichten, en zo ja, zijn het verfijnde Ollekebollekes of heerst er meer een ‘Sint zat te denken/schenken’-mentaliteit? Zijn de surprises vies, vriendelijk of vilein, en zijn ze simpel of juist in elkaar gezet met een soort ‘Te land, ter zee of in de lucht’-hobbyfanatisme? Wordt er een dobbelspel gespeeld, hoe duur zijn de cadeaus, mag je lootjes ruilen?

Afijn: stel dat je een holidate meeneemt naar je Sinterklaasfeest. Dit is iemand die je ergens uit een café hebt geplukt, iemand die niets weet van jou, van je vrienden of je familie. De kans is aanzienlijk dat hij aan komt zetten met een schoenendoos vol geprakte ontbijtkoek, begeleid door dit gedicht:

Graai hier maar eens doorheen

Het geeft mij een derde been

Sint wilde graag iets kopen

Voor jouw mooie jopen

Het is een bh

Van de Hema

Je moet hem wel even wassen.

Ik weet niet of ik zo’n moment zou overleven.

Op de kerstborrel van je werk blijkt hij in recordtempo vijf kir royal achterover te slaan, waarna hij een discussie begint over ontwikkelingswerk, aan iedereen die het horen wil uitlegt waarom Nickelback de beste band ooit is en vervolgens bij het kopieerapparaat je collega probeert te zoenen.

En de hele tijd denken mensen dat jij diegene echt leuk vindt.

Mocht ik ooit weer vrijgezel zijn met de feestdagen, hoop ik dat ik gewoon genoeg heb aan een magnetronpittenzak. En voor een avondje die gigolo.

Renske de Greef

Lees eerdere columns van Renske de Greef via nrcnext.nl/renske

    • Renske de Greef