Betrokkenheid

Een betrókken ouder, moet die niet vragen wat haar kinderen zelf willen?

Ik had, zeg ik tegen mijn zoon (9), misschien gisteren toch die halve dag met je mee moeten gaan, op excursie naar de stadsboerderij.

Dat was eergisteren, zegt mijn zoon, hoofdschuddend boven zijn boterham.

Tip voor de voorlichter van de minister van Onderwijs: kies nooit de week voor Sinterklaas om over betrokkenheid van ouders te beginnen. Niet als iedereen vloekend, tot zijn ellenbogen in de behanglijm, schoolsurprises in elkaar staat te papier-machéen.

Intussen lijkt me duidelijk wat het kabinet voortaan van ouders op school verwacht: seksuele voorlichting geven, want de GGD blijkt daar dankzij forse bezuinigingen geen geld meer voor te hebben. Binnenkort dus fijn je moeder voor de klas zien uitleggen wat soa betekent, waarna zij een condoom zal afrollen.

En over wie ging het nu precies? Niet over de hoogopgeleide helikopterouder, het type dat bang is voor het vmbo. Al zie je hen weer wel een kind op school afzetten onder het toeblaffen van een soort quiz:

„Wie haalt je op, Bonk? Oma-oppas of Nina-oppas?”

„Nina?”

„Yesss Bonk, check. Ciao!”

Alle ouders besteden volgens het Sociaal- en Cultureel Planbureau meer tijd aan hun kinderen dan vroeger, hoog- en laagopgeleide. Ik ging naar de Parkschool in de Utrechtse wijk Lombok, horen wat directeur Annet Baart denkt. De Parkschool werd van een zwarte een gemengde school, geholpen door wat witte ouders uit de buurt, die het raar vonden dat iedereen zijn kind 500 meter verderop naar de volkomen witte basisschool De Brug stuurde. Van de 140 kinderen op de Parkschool zijn er nu 40 wit.

Baart is kortom vóór betrokkenheid. Maar de oproep van Van Bijsterveldt? „Middeleeuws. Nu is Hatifa net aan het werk en dan moet ze weer thuis gaan zitten?” Baart heeft geen tekort aan belangstelling. Ouderavonden en rapportgesprekken zijn gewoon verplicht. Maar vrijwillig komen de ouders ook maandelijks een uurtje in de klas. De wekelijkse inloopochtenden zijn populair en Turks en Marokkaans Lombok knutselt nu, mogelijk ook vloekend, een sinterklaas-memoryspel in elkaar.

De vraag is eerder, zei Baart, wat een school doet: belangrijke mededelingen stuurt zij bijvoorbeeld naar huis op geel papier, zodat ook de vijftien analfabete moeders begrijpen dat ze even moeten vragen wat er speelt. En de docenten gaan jaarlijks bij ieder kind op huisbezoek.

Voelen, vroeg ik, die ouders zich dan niet gecontroleerd? Dat, lachte Baart, is nou echt iets voor witte mensen. „De meesten verheugen zich er juist op. Die trekken echt alles uit de kast.” Het werkt ook beter dan de e-mails die hoogopgeleide ouders, ook de Marokkaanse, kunnen afvuren, zei Baart. „Betrokkenheid is de bereidheid je een beetje in elkaar te verdiepen. Dat is eigenlijk alles.”