Met Piep kan ik praten

Nederland, Den Bosch, 25-11-2011 Jordan met piep de muis. De moeder van Jordan is onder behandeling bij de Reinier van Arkelgroep. Jordan gaat naar een hulpgroep voor kinderen van patienten en de handpop piep de muis is een middel om de kinderen makkelijker te laten praten over wat hen bezighoudt. Foto: Joyce van Belkom Joyce van Belkom

Jordan (6) krijgt de opdracht even met Piep te praten. Piep is een handpop in de vorm van een witte muis. Jordan aarzelt niet, hij gaat zitten en kijkt naar de pop op zijn hand. Waarom volg jij het opvoedprogramma Piep zei de muis? vraagt zijn moeder. Jordan geeft antwoord aan de muis: „Omdat ik zo leer praten over mijn emoties, hè Piep?”

Dat is lastig, bevestigt zijn moeder Natascha. Zij lijdt aan stemmingswisselingen. Ze is depressief geweest, angstig en valt geregeld uit tegen haar zoontje. Ze kan er weinig aan doen, maar ze is zich er wel van bewust. Als ze in paniek is en toch naar haar werk moet, vertelt ze, neemt ze een extra Oxazepammetje (kalmeringsmiddel, red). Zo blijft ze op de been. „Alles liever dan altijd thuiszitten”, zegt Natascha.

Haar man zit een aantal maanden in Suriname. Wanneer hij terugkomt is onduidelijk. Natascha en Jordan wonen bij haar moeder. Ook Natascha volgt het ‘Piep’-programma, maar dan voor moeders met psychische problemen. Het wordt georganiseerd door Reinier van Arkel, in Den Bosch, de oudste psychiatrische instelling in het land.

De kinderen en moeders van het Bossche Piepprogramma krijgen sinds een paar jaar ‘verwenzorg’. Joke Zwanikken heeft verwenzorg veertien jaar geleden bedacht en inmiddels staat het woord in de Van Dale. Wat het is? Chronische patiënten iets geven wat ze anders nooit krijgen. Geen geld, maar een uitstapje. Een vlucht boven Brabant, een diner in Kasteel Maurik, een schaatsmiddag voor kinderen.

Zwanikken werkte vijftig jaar in de zorg. Ze is een spraakzame vrouw die een missie heeft sinds ze vier jaar geleden met pensioen ging: leuke dingen organiseren voor chronische patiënten en vooral voor psychiatrische patiënten. Ze zamelt geld in bij fondsen zoals dat van de Rotary, de Lions Club en het NRC Lezersfonds.

Deze Kerst krijgen de ‘Piep zei de Muis’-ouders en kinderen een kerstpakket en een cheque waarmee ze in de zomer met z’n allen een week kunnen kamperen. Zwanikken: „We noemen het kampeleren, want er gaan begeleiders mee die helpen bij opvoedingsvragen en die de ouders bijvoorbeeld een tent leren opzetten.”

Maar de meeste bijdragen aan de verwenzorg zijn in natura: de schaatsbaan die gratis een dag beschikbaar wordt gesteld voor zieke kinderen. Kasteel Maurik dat na een groepsdiner voor zestig patiënten en begeleiders geen rekening stuurt. Groothandel Sligro, die kerstpakketten samenstelt voor chronische psychiatrisch patiënten. Of een violist die langs de bedden gaat van nierpatiënten die acht uur aan een dialysemachine moeten liggen.

Voor alle kinderen van de ‘verwenzorg’ heeft Zwanikken een boek laten drukken: Waar word ik blij van? Steevast antwoorden ze op die vraag dat ze blij worden van aandacht en niet van computerspelletjes zoals de Nintendo DS, vertelt ze. Dus ook de vraag aan Jordan. Waar wordt hij blij van? Hij denkt even na, kijkt omhoog, en zegt: „Van spelen op mijn PlayStation en op de Wii.”

Frederiek Weeda

    • Frederiek Weeda