Machtige tafels zijn ovaal

JH 101028 018

galeries

Jaqueline Hassink: Tables of Power. T/m 31 dec in Galerie Wouter van Leeuwen, Hazenstraat 27, Amsterdam. Inl: woutervanleeuwen.com ***

Duizenden mensen rijden er dagelijks aan voorbij, aan het hoofdkantoor van ING langs de A10 in Amsterdam. Maar haast niemand weet wat zich achter de glazen façade van ‘de schoen’ bevindt. Dat de vergaderruimte van de directie gevestigd is op de tiende verdieping bijvoorbeeld. Dat in die kamer een grote ovalen tafel staat van OTH architecten, die met een afstandsbediening groter te maken is. Dat er roomwitte vloerbedekking ligt die hier en daar bekrast is, en dat dat komt door de mannetjesleeuw die hier in 2002 voor een commercial heeft rondgelopen.

Dankzij fotograaf Jacqueline Hassink weten we al die details nu wel. Voor haar fotoboek The Table of Power ‘portretteerde’ zij in 1996 de vergadertafels van de veertig grootste multinationals in Europa. Nu is er een tweede deel van The Table of Power, waarin ook de hoofdkantoren van banken een rol spelen. Hassink was benieuwd wat er bij de grootste bedrijven sinds de crisis was veranderd.

Maar op de foto’s is van die crisis natuurlijk helemaal niets te zien. De tafels glimmen nog net zo fel als in 1996, de interieurs zijn nog net zo strak en onpersoonlijk. Alles straalt macht en aanzien uit.

Sterker nog: de kamers zijn er alleen maar futuristischer op geworden. Stonden er vijftien jaar geleden nog overheadprojectoren in de vergaderzalen, nu zijn veel tafels voorzien van hightech snufjes. Het interieur van ArcelorMittal bijvoorbeeld lijkt daardoor wel een control room van een ruimteschip.

Wat vooral opvalt bij deze nieuwe serie is hoe eenvormig de tafels zijn. De ideale vergadervorm blijkt toch een ovaal te zijn. Moderne, strakke meubels – Eames is alom aanwezig – hebben duidelijk de voorkeur. Maar waarom eigenlijk? De neoclassicistische balzaal van Santander, met zijn mahoniehouten tafel en stoelen, is in deze reeks een verademing en straalt net zoveel gezag uit.

Een nadeel is dat de foto’s door die eentonigheid visueel niet al te zeer kunnen boeien. Het zijn de anekdotes in het boek, over de manier waarop Hassink door de diverse bedrijven ontvangen werd bijvoorbeeld, die de foto’s van de broodnodige jeu voorzien.

    • Sandra Smallenburg