Geestig maar ook oprecht, dus zeker niet smakeloos

50/50. ****

Regie: Jonathan Levine. Met: Joseph Gordon-Levitt, Seth Rogen.

Een komedie over kanker hoeft niet smakeloos te zijn. Zeker niet als de film is gebaseerd op een waargebeurde casus, zoals bij 50/50. Scenarist Will Reiser verwerkte veel van zijn ervaringen met een zeldzame vorm van ruggemergkanker in zijn grappige én emotionerende scenario. Altijd voel je de oprechtheid van de film, zelfs als hij gevaarlijk dicht bij platheid komt. 50/50 wisselt moeiteloos een aangrijpende scène over de angst voor de dood af met eentje waarin de hoofdpersoon zijn haar afscheert met de tondeuse waarmee zijn beste vriend zijn konthaar scheert.

In hoofdzaak is 50/50 een ‘bromance’ over de hechte vriendschap tussen de zieke Adam (Joseph Gordon-Levitt) en zijn vriend Kyle (Seth Rogen). De immer optimistische Kyle probeert Adam op te monteren en profiteert ondertussen van de kanker van zijn vriend. In een geestige scène in een boekhandel doet hij zich voor als betrokken, sympathieke vriend en regelt zo een date met de verkoopster. De latente homoseksuele gevoelens die altijd kleven aan de bromance worden bekrachtigd in een scène waarin Kyle de overspelige vriendin van Adam de deur wijst, en Adam opmerkt dat Kyle altijd al jaloers was op zijn vriendinnen. Meer aandacht voor hen betekent immers minder aandacht voor Kyle.

50/50 is niet alleen sterk in de momenten waarop galgenhumor duidelijk een defensiemechanisme is tegen de gevoelens van onmacht en angst voor de dood. Ook de scènes waarin Adam zijn dominante moeder – een sterke bijrol van Angelica Huston – vertelt over zijn ziekte treffen doel. Eerst zijn hun scènes grappig en eenmaal in het ziekenhuis volgt een ontroerende scène vlak voordat hij naar de operatiekamer gaat. Gelukkig is de kans 50 procent dat hij het haalt.

André Waardenburg

    • André Waardenburg