Romantiserend damesportret

Ouwehoeren. Regie: Rob Schröder en Gabrielle Provaas. In: 8 bioscopen. ***

De Nederlandse bordeelfilm wordt vooral gekenmerkt door de nationale neiging om van ernstige verschijnselen een karikatuur te maken. Wat zien ik? (1971) van Paul Verhoeven grossiert in komische perversiteiten. In Gebroken spiegels (1984) van Marleen Gorris is het contact tussen prostituee en klant per definitie een verkrachting. En nu is er dan Ouwehoeren. Publicitair zijn ze een groot succes, de tweeling Martine en Louise Fokkens. Ze waren de afgelopen weken niet weg te slaan uit talkshows, en gelijk met de film komt een boek met herinneringen uit. Maar als documentaire is de soms geestige film over hun leven minder bevredigend.

‘Documentaire’ is een groot woord. Het is meer alsof Ivo Niehe met ze op stap is geweest. Bijna alles in de film lijkt in scène gezet. De ontbrekende authenticiteit proberen de filmmakers te compenseren met ‘schokkende’, hilarische scènes, zoals één waarin een klant wordt afgetrokken. In de tijd vóór vrouwenhandel en massatoerisme was prostitutie nog gezellig, is de strekking. Lees: voordat de buitenlanders kwamen. Maar de nieuwe, rauwe werkelijkheid blijft buiten beeld. Het blijft bij een romantiserend portret van twee sympathieke oude dames.

Raymond van den Boogaard

    • Raymond van den Boogaard