Kerstfilm vol fijne Engelse lulligheid

Arthur Christmas. Regie: Sarah Smith. In: 92 bioscopen ***

Het is de schuld van Sinterklaas dat het een beetje aan ons voorbij gaat, de kerstfilm. Niet zozeer films over familiale warmte en verzoening rond de kerstboom, maar films over de Kerstman, de elfen, de rendierslee en de sok aan de spijker. Ben je opgegroeid met de mythologie van Sint, Piet, schimmel en schoen, dan raakt zo'n scène waarin elfen als commando's uit een vliegende schotel abseilen, net niet dezelfde snaar.

Dat maakt Arthur Christmas, de tweede computeranimatiespeelfilm van de Britse Aardman Studio na Flushed Away (2006), niet minder geslaagd. Aardman werd bekend om antieke stop motion met de kleipoppetjes Wallace and Gromit en vertederende Engelse lulligheid. En hoewel de figuren in Arthur Christmas nauwelijks nog lijken op typische Aardmanpoppetjes, is die naar nostalgie neigende lulligheid gelukkig gebleven.

Kerstmis blijkt in Arthur Christmas een Brits familiebedrijfje: vader, twee zonen, opa en een zwijgzame moeder met theepot. Kerstman is een titel die overgaat van vader op zoon. Maar welke zoon? Steve, de manager die van kerstmis een geoliede hightechoperatie heeft gemaakt? Of stuntel Arthur met zijn peentjeshaar die is weggestopt bij de afdeling verlanglijstjes? U voelt hem al; zeker als Arthur zich als enige bekommert om het meisje dat door een foutje geen cadeau krijgt. Vader Kerstman is te moe en ijdel om het geschenk alsnog langs te brengen, zoon Steve vindt dat het binnen de foutmarge valt.

Arthur Christmas biedt humor, achtervolging en actie, zoals het hoort. Al bezondigt hij zich in het midden aan tijdrekken, leuk is wel dat de film louter genuanceerde personages bevat, boordevol gebreken en goede wil.

Coen van Zwol