Iraanse variant op autofilm 'Drive'

The Hunter. Regie: Rafi Pitts. Met: Rafi Pitts, Mitra Hajjar, Malke Jahan Khazai. In: 6 bioscopen. ****

Het verhaal is al zo oud als de wereld. Dat van de jager en zijn prooi. In The Hunter van Rafi Pitts wint het met de dag aan betekenis. De film werd gedraaid aan de vooravond van de Groene Revolutie in Iran; Pitts woont sindsdien in ballingschap in Parijs en ontpopt zich steeds meer tot de spreekbuis van de groeiende groep filmmakers die in Iran gevangen wordt gezet of een filmverbod heeft gekregen.

The Hunter verhaalt met kale, samengebalde beelden van een nachtwaker met een wraakmissie, die door de stad rijdt en voortdurend onder hoogspanning staat door de dreiging die er in de plot wordt opgebouwd. De minimalistische gitaarmuziek van Radioheads ‘Hunting Bears’ op de soundtrack snijdt door de ziel. Het verleent dit noodlotsdrama in een paar akkoorden en glijdende snaren precies de juiste emotionaliteit. Pitts speelt zelf, tamelijk onbewogen, de hoofdrol, nadat de acteur die aanvankelijk Ali zou spelen daags voor het draaien besloot dat de film te gevaarlijk voor hem zou worden, en de censor geen wijzigingen in het team meer toestond. The Hunter is dan ook behoorlijk nihilistisch door de manier waarop de staat en de politiemacht als anonieme, gewetenloze en onberekenbare instanties worden afgebeeld.

Zelf noemt Pitts The Hunter liefkozend een neorealistische western, met hoofdpersoon Ali als klassieke outlaw. Zijn film maakt eens te meer duidelijk hoe genrefilms zich lenen voor subversie en subtekst. En ook hoe films levende organismen zijn, die voortdurende nieuwe dialogen met hun omgeving aangaan. Zeker wat dat betreft is The Hunter een aangrijpende, noodzakelijke film.