Een babypop die je borstvoeding geeft

De reclames op televisie worden overheerst door Playmobils Noah’s Ark, Beadoskraaltjes en een Filly Princess Speelset met een echt Filly paardje. Het doet me denken aan de tijd dat ik verlanglijstjes maakte door de vele speelgoedcatalogi uit te pluizen en een knipselmap te maken met alles wat ik hebben wilde. O, de speelgoedcatalogi. Het moment dat ze met een plof op de mat vielen, de dunne, ritselende blaadjes, de verse papiergeur en al die aanlokkelijke, felgekleurde en glimmende plaatjes – een soort porno voor kinderen.

Eén ingewilligde wens herinner ik me nog levendig: een Little Miss Make up. Dit was een pop die er min of meer uitzag als een kandidaat in een Texaanse Mini Beauty Pageant. De aardigheid was dat je zelf haar make up kon veranderen, van stand 1: ‘naturel’ naar stand 2: ‘Pretty Woman’. In de reclame gebeurde dit door een subtiele kwaststreek, in het echt bleek de truc te maken te hebben met boenen en heet en koud water – het maakte niet uit, ik was er nog steeds zielsgelukkig mee.

Ik vraag me af: welke poppen worden tegenwoordig begeerd?

Uiteraard bestaan er nog steeds de simpele, zachte poppen, die je afgesabbeld achter je aan kan sleuren en over zes jaar zonder veel succes probeert te verkopen op een kindervrijmarkt. Meer geïnteresseerd ben ik in de evolutie van de poppen-met-functies. In mijn kindertijd kon een babypop huilen (meestal moest je hem daarvoor onverwachts voorover zwiepen, wat als je erover nadenkt niet heel pedagogisch verantwoord is), gemake-upt worden en plassen.

Dit is een tijd geleden – zouden poppen nu meer kunnen? Bijvoorbeeld hun gezicht in pure haat vertrekken bij het proeven van hun eerste fruithapje? Zijn er al huilbaby’s op de markt – iets als Cry Baby Polly: niemand weet wat er met haar is, maar ze houdt maar niet op met huilen! (Zonder uitknop). Of poppen waarvan de eerste tandjes langzaam doorkomen?

Een korte zoektocht geeft het volgende resultaat: babypoppen van nu kunnen huilen, plassen, boeren, poepen, een vieze mond krijgen van een ijsje (via dezelfde Little Miss Make up koud/warm truc) en reageren op je stem. Toch vind ik ook iets wat me lichtelijk verontrust: de Bebé Glotón. Dit is een babypop die je de borst kan geven. Dat ziet er zo uit: de eigenaar van de pop, een meisje, trekt een schort aan met een soort bloemetjestepels erop. Vervolgens legt ze de pop aan een bloemetje, waarop die verwoed begint te zuigen.

Een borstvoeding gevend kind – ik weet het niet. Ik begrijp dat borstvoeding een wonderschoon fenomeen is, en heel natuurlijk, en niets om je voor te schamen, en heus niet ongepast – maar een kindertepeltjesschortje gaat wat mij betreft iets te ver.

Wellicht is de volgende stap in het babypoprealisme een aanval van groene spetterdiarree, armpjes vol korrelig eczeem of een bijgeleverd setje plastic vaccinatiespuitjes.

En verlangen we dan weer met zijn allen terug naar de simpele lappenpop, die tenminste iets aan de fantasie kan overlaten.

Renske de Greef

    • Renske de Greef