Tweede Invasie

Mocht u zich weleens hebben afgevraagd: waarom is Irak eigenlijk nooit meer in het nieuws? Dat komt: ’t gaat daar geweldig. De oorlog is afgelopen, alle niet-Amerikaanse troepen zijn het land uit en ook president Obama beloofde onlangs de terugtrekking van de resterende 35.000 Amerikaanse soldaten „voor het einde van het jaar” te hebben voltooid.

Eind goed, al goed.

Tuurlijk, het land kampt nog wel met wat onvolkomenheden – 2,4 miljoen Irakezen ontheemd, 2,1 miljoen gevlucht, 25 procent analfabeet, 30 procent zonder water, 25 procent onder de armoedegrens – maar kom op hé: gaan we mierenneuken?

Want zakelijk gezien gaat het beter dan ooit. En dat allemaal dankzij de Iraakse Oliewet, die als stukje service naar de Irakezen toe al vóór de oorlog door de regering-Bush werd opgesteld en waarvan de conceptversie in 2007 door de pas geïnstalleerde (excusez-moi: democratisch gekozen) Iraakse regering werd goedgekeurd. Zo kwam er eindelijk weer wat marktwerking in het land: driekwart van alle huidige én onontdekte olie- en gasreserves wordt door de wet geprivatiseerd en opengesteld voor buitenlandse investeerders.

Nu zult u zeggen: is dat niet die wet waar, blijkens een peiling van een Amerikaanse denktank, tweederde van de Iraakse burgers faliekant tegen was, omdat ze niet wilden dat hun hulpbronnen in handen van buitenlandse energiemachten zouden vallen? Klopt. Maar laten we wel wezen: we zijn Irak natuurlijk niet binnengevallen om de dictatuur van Saddam te vervangen door de dictatuur van de meerderheid.

Aldus verloopt de Tweede Invasie volgens plan. Terugtrekken via de draaideur, heet dat: militairen eruit, multinationals erin. Het Britse BP en het Chinese CNPC sleepten al 17 miljard olievaten binnen; het Russische Lukoil en het Noorse Statoil 13 miljard; het Amerikaanse Exxon en het Brits-Nederlandse Shell 22 miljard. En in al die contracten is de zeggenschap zo verdeeld: wij 75 procent, Irak 25 procent. De Oliewet voorziet er namelijk in dat investeerders niet verplicht zijn de opbrengsten te herinvesteren in de Iraakse economie. Had George W. Bush dus toch gelijk: zonder Saddam is de wereld een stuk beter af.

De wereld wel, ja.

Rob Wijnberg