Mama, kijk, ik ben op televisie!

Arie Slob heeft een boek geschreven. En alsof hij de achterban in Kampen en Veenendaal wil vertellen dat zijn partij echt meedoet in Den Haag, begint de fractievoorzitter van de ChristenUnie het boek met een passage waarin verslaggevers de belangrijkste rol spelen. „Op een terras springt een cameraploeg van PowNed met een ruk omhoog als ze ons zien lopen. ‘Vlug, vlug’, hoor ik roepen. De verslaggever struikelt bijna over zijn eigen benen. Er komen ook een paar persfotografen aanrennen.”

En ja, lieve mensen, dat deden ze allemaal voor ons, twee politici en een woordvoerder van de ChristenUnie. We zijn op televisie! „Er is een ANP-alarm uitgegaan.”

In een sterkere passage van Altijd in beweging vertelt Slob over zijn omgang met dat hitsige journaille. Hij vertelt hoe ze hem in zijn begindagen niet zagen staan. En hoe Joop Atsma, toen nog Kamerlid namens het CDA, hem vertelde nooit in een parlementaire enquêtecommissie te willen zitten omdat je daar maar veel tijd aan kwijt bent terwijl je er slechts een paar dagen media-aandacht voor terugkrijgt.

Choquerend, vond Slob dat destijds, die permanente gerichtheid op het „scoren in de media”.

Nu heeft hij meer begrip voor Atsma, die het van perslieveling tot staatssecretaris schopte. „Als je niet via de media kunt communiceren over de politieke inhoud […] word je onzichtbaar en zak je als parlementariër in de aandacht van de kiezers steeds meer weg. Dat kan uiteindelijk ook gevolgen hebben voor je plaats op de kandidatenlijst bij nieuwe verkiezingen.” Dus toch knap hoe Atsma het kievitseirapen uit de greep van Europa wist te houden. Of hoe hij een verhoging van de snelheidslimiet voor caravanrijders regelde.

Hij weet ze nu beter te vinden, die journalisten. Net als zijn fractiegenoten. Eén daarvan, Esmé Wiegman, liet vorige week nog zien zelfs mee te denken met journalisten. In een persbericht citeert zij het proefschrift van staatssecretaris Henk Bleker (CDA, Natuur). Zijn promotieonderzoek bracht Bleker tot de conclusie dat „machtige overlegdeelnemers” nooit mogen dreigen, of gebruik mogen maken van verschillen in macht en invloed. Inmiddels dreigt Bleker milieuorganisaties met een noodwet.

Goed werk, zou je denken: Wiegman heeft het proefschrift van Bleker boven water gehaald.

Maar als poging journalisten te interesseren, heeft het niet gewerkt. Niemand berichtte erover. Nu ja, nu dus wel, in deze rubriek over de omgang tussen journalisten en politici.

Dat was vast niet de bedoeling. En dat is ook het probleem met journalisten. Je kunt nog zo met ze meedenken, ze doen zelden wat je wilt. En die PowNed-cameraploeg dan? Die sprongen op omdat partijleider André Rouvoet zojuist had aangekondigd af te treden.

Als je zomaar aftreedt, dan is aandacht gegarandeerd. Aftredende politici, daar houden journalisten van.

Pieter van Os

In deze rubriek schrijft de politieke redactie in Den Haag over media en politiek.