'Voorbij de Arabische lente' goed verstopt

Stel, u bent netmanager van Nederland 2 en er wordt u een serie actuele reportages aangeboden met achtergrondverhalen uit Libië, Tunesië, Egypte en Jemen. Geen aankoop, maar een Nederlandse productie met een goed Arabisch sprekende, herkenbare verslaggever. Op welk tijdstip zou u dat programma neerzetten?

Inderdaad, zondagavond direct na het Achtuurjournaal. Dat is de plek voor de persoonlijke reisreportages van Jelle Brandt Corstius of Adriaan van Dis. Gisteren was het Redmond O’Hanlon met O’Hanlons helden (VPRO), een veelbelovend vervolg op Beagle: In het kielzog van Darwin.

De Engelse reisboekenschrijver en kamergeleerde is een ware vondst, omdat je je bij het nareizen van 19de eeuwse ontdekkingsreizigers graag identificeert met een herkenbare gastheer. O’Hanlon is zo’n excentriek knuffeldier, dat overal een koffer vol boeken mee naar toe zeult omdat zijn godvruchtige ouders ooit zijn hele collectie duivelse natuurhistorische werken in de tuin verbrandden. Maar hij verzint ook wel eens een goed verhaal: de ideale televisiemaker dus.

Terug naar de puzzel van de netmanager, die minder hypothetisch is dan hij lijkt. Er zijn al twee afleveringen uitgezonden van Voorbij de Arabische lente (NTR). Alleen, u weet dat waarschijnlijk niet omdat de serie op zondagmiddag staat geprogrammeerd, tegenover Buitenhof: een probate verstopplaats.

Arabiste Esmeralda van Boon trad eerder dit jaar op als tolk van Jan Eikelboom bij verschillende Nieuwsuur-reportages. Ze viel toen al op door haar kennis van zaken, betrokkenheid en spontaniteit. Nu draagt ze in beeld een hele serie, met Marcel Ouddeken als regisseur en de onvolprezen Rachid el Mourif achter de camera. Juist omdat Van Boon geen ervaren presentator is, zijn haar ontmoetingen met gewone mensen in Sana’a en Benghazi buitengewoon effectief en innemend.

Standaardvragen als „hoe voel je je?” en „wat zijn nu je dromen?” leveren in dit geval spannende antwoorden op. In Benghazi vertelt haar voormalige chauffeur Abdelaziz dat hij zijn geweer nog even niet inlevert en dat het hem moeite kost na de burgeroorlog weer een gewoon leven te leiden. Zijn vrouw heeft hem de deur uitgezet, want hij is te zenuwachtig geworden. En met psychiaters praten doe je niet in Libië, want dan neemt niemand je meer serieus.

Maar er zijn ook hoopgevende ontmoetingen, met stakende vrachtwagenchauffeurs die hun politieke vrijheid vieren en de hoofdredacteur van een van de 130 nieuwe kranten.

Net als in Jemen zindert het in Libië, al weet niemand nog waar het op uit gaat lopen. Voorbij de Arabische lente is het juiste programma op het goede moment. In België willen ze het vast wel kopen en op primetime uitzenden.