Uitgeluld

Weggaan is een gave. Maar de meeste carrières gaan uit als een nachtkaars. Hoofdrolspelers hebben een paar jaar van zich doen spreken. Pagina’s nieuws gevuld. Ze zijn goed geweest voor eindeloze analyses en commentaar. Roddel en achterklap. En dan opeens is het voorbij. Clinton verging het zo, Bush deed het zo, Blair, Schröder, noem maar op. En al waren ze bij leven onvergelijkbaar grijs en saai, of juist daarom, ook Balkenende en, eh, god kom, hoe heet ie ook alweer… Bos gingen in rook op. Nooit meer wat van gehoord. Een commissariaatje hier, adviseurschapje daar, duur betaald lullepotten over tijden die geweest zijn, maar meer ook niet.

Berlusconi was vooral goed in blijven. Als een vette bromvlieg van de eettafel naar de goot en terug, niet kapot te meppen. Maar zijn afgang had geen enkel cachet. Wat schamele rechtszaken en een druiperig spoor. Miezerig.

Wat dat betreft doen de potentaten van deze wereld het met aanmerkelijk meer fanfare dan hun democratische vrienden. Zeker vandaag de dag. Gadaffi uit een riool gesleurd, Saddam uit zijn lemen mangat getrokken, en Bin Laden een kogel door zijn brein gejaagd. Na al het aangerichte leed konden ze niet anders dan vertrekken met een daverende knal.

Dan Sinterklaas. Die vertrekt ieder jaar opnieuw. Per schip, uitbundig uitgewuifd. Liedjes die er niet omheen draaien. Dahag, dahag. Totdat hij aan de horizon verdwijnt. De wereld overladen aan de kade achterlatend. Om een jaar later net zo gemakkelijk weer op te stomen. Alsof ie niet is weggeweest.

Nu is de beurt aan mij. Ik ga. Ik heb geen mijter, ben niet door het volk gekozen, sta nergens onder contract. Ik heb geen scènes veroorzaakt. Ik heb geen compromitterende foto’s uitgelokt die verder gaan onmogelijk maken. Ik heb het landsbelang niet geschaad, mijn eigen ondergang niet getekend. Ik word niet uit een riool of mangat gesleurd, laat staan standrechtelijk geëxecuteerd. Het klinkt alsof me dat spijt. Mijn afgang heeft zo weinig kleur dat de krant er nog altijd bleekjes bijligt. Hier stopt de inkt. Weg ben ik.

Floris-Jan van Luyn

Dit is de laatste column van Floris-Jan van Luyn. Vanaf volgende week op deze plek de columns van Arjen van Veelen.

    • Floris-Jan van Luyn