Nogal Juliana

In de donkere tuinen van Paleis Soestdijk klonk in een tent beschaafde wereldmuziek: een beetje Paul Simon, een vleugje djembe. Men dronk espresso, at meergranenbollen en bladerde wat door de glossy KRO Verhalen, die her en der op tafels lag.

Naast mij probeerde een vrouw het tv-programma The Voice of Holland aan haar oude vader uit te leggen. Dit lukte niet. We wachtten. „Het duurt wel lang, ik had de afwas nog wel kunnen doen”, mopperde een klein maar autonoom moedertje tegen haar volwassen dochters.

We zouden een rondleiding door de paleistuinen krijgen, die verlicht waren, zoals meer plaatsen tegen december, maar ‘Illuma 2011’ ambieert meer. Illuma wil „een ode aan het Leven” zijn en een „decor voor Liefde, Geluk, Kracht, Groei, Balans en Reflectie”. Illuma is eigenlijk nogal Juliana.

Onze gids bleek een lief meisje, ze droeg een petje met lampje. Ik ben Josje, zei ze, uw licht in de duisternis het komende uur. Josje had ook een geluidsapparaat, maar daarop kon ze even niet de goede knop vinden. Daar barstte de stem van een acteur al los:

„Zón-derrrr begin of eínd…”

Oei, schrok Josje, dat was dacht ik het eind.

Toen floepten blauwe lichten aan, en de acteur van Josje zei:

„Ervaar de kalmerende kracht van blauw, on-eíndig, god-de-lijk, op-récht.”

Juist. Nog even de ogen sluiten, terug naar de basis, en we konden beginnen.

Buiten ging het over pastelverlichte paden, langs borden met ingewikkelde teksten:

Als je eigen weg volgt, word je door niemand meer ingehaald.

Leef vanuit je verbeelding, niet je geschiedenis.

Een vrouw uit mijn groepje wilde vanaf nu ieder bord, en het zouden er heel wat zijn, fotograferen.

Mooie tuinen, overigens. Maar we moesten terug naar de bomen, waar een koor zong:

Sometimes it is hard to relax, but you need to take the time.

De zangers keken begripvol op therapeutische wijze. Voor hen stonden een lege kerkbank en wierookpotten, voortaan verbannen naar de afdeling ‘brocante’. Wij moesten door, naar het meisje met de hoepel en de acrobaat in rupsenpak. Het leek Cirque du Soleil wel.

Daarna: het stiltemoment. Een vrolijk echtpaar fluisterde weliswaar almaar giechelend over prins Bernhard en zijn „maîtresses des velds” en kreeg een beetje de slappe lach, maar de anderen staken gehoorzaam kaarsjes aan.

Jij, jijzelf evenzeer als wie dan ook, in het gehele UNIVERSUM verdient jouw liefde en affectie.

Twee stijf gearmde vriendinnen zogen het even ernstig op, want dat leek de bedoeling.

Dit moest vanavond het bord der borden zijn. Oprah Winfrey zou nu omigod zeggen en klopjes op haar hart geven.

Na de wensboom, het zingende vogelhuisje en het tangopaar op het paleisbordes, bedankte Josje ons, omdat ze een stukje had mogen meelopen op ons levenspad.

En zie, daar boog ons levenspad al af naar de parkeerplaats.