Lieve Sint, grijp in!

Monique Snoeijen schrijft de soundtrack van haar leven. Deze week: een verlanglijstje.

Beste Sint,Allereerst wil ik mijn waardering uitspreken voor het feit dat U elk jaar weer zo knap onthoudt bij welke vader of moeder al die kinderen van gescheiden ouders nu weer pakjesavond vieren. Zelf zit ik waarschijnlijk op 5 december met afhaalstamppot voor de televisie mezelf wijs te maken dat ik echt niets mis, dat het heus het beste is dat ze op deze avond bij hun vader zijn en dat ik met Kerst wel zal uitpakken. Het is toch altijd een heel gedoe die surprises en gedichten, daar heb ik als werkende moeder ook helemaal geen tijd voor.

Toch zou ik het waarderen als U mijn huis dit jaar niet helemaal voorbij rijdt. Een paar bescheiden, maar vurige wensen heb ik maar.

Voor mijn dochters alstublieft de documentairereeks Sunny Side of Sex van Sunny Bergman. U weet wel, die vrouw die eerder de documentaire Beperkt Houdbaar maakte en daarvoor in Amerika een plastisch chirurg filmde die tussen haar benen keek en daarbij verschrikt iets uitriep als: ‘Oh my God, wat heeft u grote schaamlippen!’ Diezelfde Sunny is nu de hele wereld over gereisd, op zoek naar verrassende denkbeelden over seks. En in Oeganda ontdekte ze dat haar schaamlippen juist te klein zijn! Daar trekken vriendinnen met grote regelmaat en vanaf jonge leeftijd zachtjes aan elkaars schaamlippen om ze uit te rekken, want, zoals een jonge vrouw in de documentaire zegt: „Hoe lelijker ze er uitzien, hoe fijner ze zijn.”

Mijn dochters mogen van mij best kijken naar Oh Oh Cherso en New Chicks (waarin jonge Brabantse vrouwen een vakantievilla moeten verlaten als ze drie nachten op rij geen man in bed hebben gehad), als ze af en toe ook maar zien dat het anders kan.

En Sint, nu we het toch over tieners en seks hebben, ik verzoek U met klem dit jaar geen cadeaus te geven aan een aantal jongetjes: de jongetjes die op het schoolfeest tegen mijn jongste dochter en haar klasgenoten hebben staan oprijden. Ja, Sinterklaas, die dingen gebeuren: jongens van twaalf die hun eerste kus nog moeten krijgen staan tegen de billen van meisjes droog te neuken. Dat heet schuren.

Ik wist wel dat het bestond, en ik ben in principe ook niet tegen, als het maar met wederzijdse instemming gebeurt, maar daarin heb ik mij vergist. De mores op zo’n dansvloer is: wie niet geschuurd wil worden, moet maken dat ’ie wegkomt. Lieve Sint, grijp in! Neem uw staf ter hand en swaffel die jongetjes eens goed af – dat ze ook eens weten hoe dat voelt.

Voor mijzelf graag een wandelhuwelijk. Een wandelhuwelijk is een huwelijk waarbij de geliefden alleen de nacht met elkaar delen. Ik weet wel dat zo’n mooi cadeau moeilijk te vinden is, maar ik wil het heel graag. En het bestaat hoor, ik heb het zelf gezien in (alweer) de Sunny Side of Sex. In China heb je een stam waarbij de vrouwen altijd bij hun familie blijven wonen. ’s Avonds verdwijnt de vrouw naar haar ‘flowerroom’ (een slaapkamer vol kleurige dekens en zachte kussens) en daar wacht ze op haar wandelmannetje dat weldra door het open raam naar binnen zal sluipen. Dan hebben ze seks, vallen tevreden in slaap en de volgende ochtend (vlak voordat zij ontdekt dat de melk op is en de afwasmachine niet leeggeruimd) vertrekt hij weer zoals hij is gekomen.

Stelt U zich eens voor, Sinterklaas, dan hoeven mensen nooit meer te scheiden! Want waar zou je nog ruzie over kunnen hebben?

In een wereld van wandelhuwelijken hoeft natuurlijk ook geen alimentatie betaald te worden. Die zachte, gekleurde designdeken van Scholten & Baijings van 339 euro kunt U in dat geval laten zitten, die koop ik dan zelf wel.

Liefs,

Monique