Gepuzzel

Reiziger van beroep Ivo Weyel kan eindelijk naar Birma. Of Burma.

Hillary Clinton gaat naar Birma. Ik ook. Zij gaat in december, ik in januari. Beetje flauw van haar om net een maandje eerder te gaan en mij de wind uit de zeilen te nemen van een primeur, maar ja, een telefoontje van Obama naar dissidente Aung San Suu Kyi die haar fiat gaf voor het aantrekken van de banden, en het was oké.

Ik worstel nog met de vraag of ik nou naar Birma ga, of Burma? Of Myanmar? Burma/Birma was de naam die de Engelsen aan het land hebben gegeven toen ze het in de negentiende eeuw kolonialiseerden als provincie van India. En Myanmar was de oorspronkelijke naam die het huidige regime in 1989 weer in ere heeft hersteld. Enorm gedoe, want dissidenten erkennen de nieuwe/oude naam niet, terwijl Burma/Birma – zou je zeggen – toch ook door een bezettende macht is benoemd, dus wat is eigenlijk het verschil? De Verenigde Naties noemt het Burma/Birma, terwijl de Verenigde Staten wel Myanmar hebben geaccepteerd. En dan is er nog de naam van de oude hoofdstad Rangoon die door veel landen in ere wordt gehouden, terwijl andere, waaronder Nederland, het in 2005 door het regime tot hoofdstad bestempelde Naypyidaw hebben aanvaard. Dat wordt dus nog een heel gepuzzel wat ik straks boven het reisverhaal moet zetten.

Jarenlang wilde ik er al heen. Maar dat kon niet, qua regime. Maar nu de democratie een duwtje in de rug heeft gekregen, begon het te kriebelen. Kan ik al? In mei van dit jaar is immers de officiële internationale boycot opgeheven. En het immer kritische Burma Centrum (dat zelf ook alle landsnamen door elkaar gebruikt) vindt dat toeristen er nu heen mogen. Ook Aung San Suu Kyi – die het politieke klimaat veelbelovend genoeg vindt om aan de aanstaande verkiezingen mee te gaan doen – moedigt toerisme aan. Het land krijgt zelfs als beloning voor de recent ingevoerde hervormingen in 2014 het voorzitterschap van de Asean, de organisatie waarin tien landen uit Zuidoost-Azië zijn verenigd.

‘Myanmar is het nieuwe Bhutan’, kopte The New York Times onlangs hoopvol, daarmee een tikje op de feiten vooruitlopend en er tevens vanuit gaand dat zowat iedereen al eens in Bhutan is geweest en Bhutan als bestemming dus op z’n retour is. Erica Terpstra is er geweest, maar dat is toch geen reden om het als passé te bestempelen.

Ik verheug me in ieder geval op Birma. Of Burma. Of hoe het ook heet. „What’s in a name? That which we call a rose by any other name would smell as sweet”, zei Shakespeare al.