Pierewaaien met een koeliemeid

Wan Pipel (Pim de la Parra, 1976)Ned. 2, 23.55 - 00.43

Eigenlijk is het gewoon weer Romeo en Julia, maar dan in Paramaribo. Roy en Rubia houden van elkaar, maar hij is Creools, zij Hindoestaans. Dus zijn de beide vaders tegen hun liefde, in multicultureel maar gescheiden Suriname. En dan hebben de geliefden ook nog in Nederland gewoond, dus zijn ze vrijgevochten en trekken ze zich niets aan van hun vaders. Dat de na vijf jaar uit Nederland teruggekeerde Roy meteen na het overlijden van zijn moeder plezier maakt is al schandelijk. Dat hij dat ook nog doet met een Hindoestaanse maakt het helemaal erg, aldus de vader. Zijn zoon aan het pierewaaien met een koeliemeid!

Wan Pipel is een legendarische film, en hij blijkt nog steeds zeer genietbaar. Pim de la Parra en producent Wim Verstappen kregen het toch maar mooi voor elkaar, de eerste (en tot nu toe eigenlijk ook de laatste) echt Surinaamse speelfilm. Hij was te duur, er kwamen ondanks de bijrol van Willeke van Ammelrooy te weinig mensen, het werd de ondergang van hun vriendschap en hun productiebedrijf, maar de film leeft nog. Natuurlijk, het tempo is laag en de pijpen zijn wijd, maar het blijft een prachtige ode aan Suriname. Een trotse film, een jaar na de onafhankelijkheid. De la Parra werd later de koning van de minimal movies, en volgde twintig jaar na Wan Pipel het spoor van zijn hoofdpersoon: hij keerde terug naar Suriname om zijn zieke vader te verzorgen en besloot te blijven. Hij had Holland niet meer nodig, net als Roy.

Mark Duursma