Oote oote oote / oote oote boe

Laat de Belgen maar bekvechten. Prozaïste Ann De Craemer stelde een paar weken geleden dat de poëzie ten dode opgeschreven was omdat de moderne mens de concentratie niet meer kan opbrengen om iets traags als een tekst op zich in te laten werken. Ik dacht Oote oote oote / Boe. De ziedende Vlaamse dichter Dirk van Bastelaere gaf zijn testosteron anderszins een slinger en noemde De Craemer een ‘slecht gekapte brunette met een voorhoofd genetisch geschept uit de trog van d’Udekem d’Acoz’, de ‘prinses Mathilde van de dagbladpers’, ‘ de Tante Sidonia van het literaire denken, de Goedele Liekens van de neerwaarts genivelleerde emokitsch’. Inderdaad is Van Bastelaere het niet eens met De Craemer al vergat hij daar behalve beledigingen ook argumenten bij te verzinnen.

Die zijn er genoeg, maar eerst de zondag overleden schrijfster Karin Peters. Ja, dé Karin Peters. Een miljoen boeken verkocht – en dat zonder website. Wie karinpeters.nl intikt, krijgt stellig poëtische teksten te lezen over onze voeten als ‘trouwe onderdanen’, waarop we ‘ontelbare kilometers afleggen en die daarom de beste verzorging verdienen’: Karin Peters is de enige bestsellerschrijfster wier domeinnaam door een pedicure is weggekaapt. Elders staat het oeuvre van de overleden Zeeuwse veelschrijfster wel opgesomd, inclusief een zoet ‘n.v.t.’ in het vakje dat bestemd is voor een deeplink naar de site van de auteur.

94 romans schreef ze, van Zuster Jetty zorgt ervoor tot Zuster Jetty de doktersvrouw. Ik kende Karin Peters alleen van de boeken die mijn 94-jarige oma met haar laatste krachten beluistert, beschikbaar gesteld door de blindenbibliotheek. Dezelfde blindenbibliotheek die ook al met sluiting wordt bedreigd. Wat de literaire thriller is voor de doktersroman is het luisterboek voor de blindenbibliotheek.

Zo blijkt de lagere leescultuur toch nog een stuk sneller te zinken dan de hogere; in weerwil van het provocatieve pessimisme van Ann De Craemer en de uitbarstingen van Dirk Van Bastelaere. De Craemer maakte het deze week een beetje goed door een mooie column over Saul Bellow te schrijven. Gelukkig, want waarom 500 woorden besteden aan degenen die niet lezen, in plaats van aan de redenen waarom het voor jezelf noodzakelijk is. Voor je het weet behoor je tot het gezelschap dat de tijdgeest allerlei feilen toeschrijft in de hoop dat dan hun eigen leegte niet opvalt.