Met z'n allen en Paul een film maken, maar hoe?

Na aanvankelijke geheimzinnigheid over de aard van het project Entertainment Experience, kondigde Veronica trots aan „de eerste minuten van de nieuwe film van Paul Verhoeven” te vertonen. Maar ook na de uitzending gisteravond van die paar scènes is me nog steeds niet helemaal duidelijk wat er precies aan de hand is. Het is namelijk behoorlijk ingewikkeld.

In deze week begonnen dagelijkse korte programma’s van Veronica wekt gastheer Tim Haars (New Kids) ook de indruk het niet helemaal te snappen. Als ik het goed begrijp, zijn er in mei 2012 twee korte films klaar, van elk acht keer drie minuten. Kabelmaatschappij Ziggo nam het initiatief om samen met het publiek het identieke scenario van beide films te laten schrijven, na een aftrap door Kim van Kooten. De ene film wordt geregisseerd door Verhoeven, de andere door een of meer teams van onbekenden. De scripts zijn ook van het publiek, dat bovendien op internet na elke drie minuten mag stemmen hoe het verhaal verder gaat.

In de publiciteit wordt steeds benadrukt hoe cool het is om samen met Verhoeven aan een film te werken. Maar de legendarische regisseur heeft een broertje dood aan werken met amateurs en de „samenwerking” bestaat dus vooral uit op de website gegeven tips.

Intussen gaat hij zelf zijn eigen gang en besloot al meteen in het eerste deel een scène uit het tweede deel vooraf te laten gaan aan de laatste van het eerste deel.

Bent u daar nog? Zeker is dat het vergelijken van de versie van Verhoeven, waarin topacteurs als Robert de Hoog, Ricky Koole en Peter Blok spelen, met de huisvlijt van beginners en niet-professionele acteurs alleen maar pijnlijk kan uitpakken.

Je zou het hele project een vorm van bedrieglijke marketing kunnen noemen. De enige meerwaarde zou kunnen zitten in het element van coaching en kennisoverdracht, maar daar is in de verslaggeving op Veronica weinig van te bespeuren.

Toevallig verscheen Verhoeven gisteren ook op televisie in Parradox (Joodse Omroep), een aardig documentair portret door In Soo Radstake van filmer Pim de la Parra. Verhoeven heeft daarin niets dan lof voor zijn collega en generatiegenoot. De la Parra is nog steeds een tomeloze dromer, die eerst samen met Wim Verstappen in de jaren 70 en daarna met wisselend succes op zijn eentje, geprobeerd heeft een continue speelfilmproductie tot stand te brengen.

Relatief onderbelicht in de gesprekken op Surinaamse veranda’s en met De la Parra’s oude medesamenzweerders, blijft de betekenis van de ‘minimal movies’ van rond 1990. Die waren zelden goed, maar vormden wel een harde leerschool voor een nieuwe generatie. Ik denk dat Paul Ruven en Leonard Retel Helmrich toen meer opstaken van Pim dan de Ziggo-klanten nu van Verhoeven.

Aan zo’n feuilleton met veel pr-bombarie kleeft toch het bezwaar dat het er nooit echt toe doet.

    • Hans Beerekamp