Huilen naar de maan

De ouders van Dolfje, een zevenjarig geadopteerd jongetje, moeten erg aan hem wennen. Zeker als hij een weerwolfje blijkt te zijn.

Heb jij dat ook wel eens? Dat je naar de maan staat te kijken en je hele lijf plotseling heel erg begint te jeuken? Bij een jongetje genaamd Dolfje gebeurt dat. En bij jeuk blijft het niet. Er verschijnen witte haren op zijn buik, armen, benen. Zelfs zijn hele gezicht komt onder te zitten. Ook floept er een staart uit zijn pyjama, schieten er snorharen onder zijn neus vandaan, en veranderen zijn gewone kindernagels in zwarte beestennagels. Gebeurt dit ook bij jou? Nou, dat ben je een weerwolfje, net als Dolfje.

Vanaf woensdag 30 november is Dolfje in de bioscoop te bewonderen. In de film Dolfje Weerwolfje, naar het boek van kinderboekenschrijver Paul van Loon. In de film kun je zien hoe Dolfje, in de nacht van zijn zevende verjaardag, in een weerwolfje verandert. Dat komt niet goed uit, want Dolfje wil erg graag dat zijn ouders hem liever gaan vinden. Hij is geadopteerd en merkt dat zijn ouders nog erg aan hem moeten wennen. Het helpt dan niet als je een weerwolf blijkt te zijn.

Want weerwolven zijn best wel eng. Dat vond de 6-jarige Elias in ieder geval wel. Hij liep samen met zijn vader snel de bioscoopzaal uit toen de grote zwarte nagels op Dolfjes handen verschenen. Elias’ reactie is helemaal niet zo gek. Als de net zeven geworden Dolfje uit de schoolbibliotheek een boek over weerwolven wil lenen, waarschuwt een juf hem: „Dolfje, Dolfje, jij bent nog veel te jong om zo te griezelen.”

En Dolfjes ouders, zullen die hem ook eng vinden? Dolfje denkt van wel, maar volgens Timmie, zijn oudere broer, hoeft hij zich nergens zorgen om te maken. Want ach, „misschien gaat het wel over, net als de waterpokken”.

Roderick Nieuwenhuis