Delpeuts regiekeuze wordt niet duidelijk in afstandelijke 'Freule Julie'

Freule Julie van August Strindberg. Regie: Thibaud Delpeut. Gezien: 23/11, Haarlem. Inl. toneelschuur.nl.**

Freule Julie als Gooisch meisje. In de visie van regisseur Thibaud Delpeut op August Strindbergs klassieker (1888), is Wendell Jaspers als Julie een corpstrut. Ze beent over het toneel in haar hoge rijlaarzen, scheldt, dwingt, manipuleert en beveelt. Ze zit wijdbeens en drinkt bier uit de fles. Jaspers lage, beetje hese stem met bekakte r vervolmaken het beeld. De freule is hier niet wulps of frivool, niet kinderlijk koket, maar dwingend en dominant. Een macha.

Strindberg schreef Freule Julie, over het adellijke meisjes dat op Midzomernacht de knecht van haar vader verleidt, in een tijd van sociale omwenteling. Het volk kwam in opstand, de macht van de adel werd gebroken. Delpeut brengt de horden tot aan de deur van de sobere keuken waarin de handeling plaatsvindt – op geluidsband klinkt hun onvrede.

Binnen spelen Julie en knecht Jean (Guy Clemens) een grimmig machtsspel. Hij wint. Van een kille bitch wordt Julie een naïef dromend meisje; ze denkt dat ze verliefd is, dat ze met hem haar benauwende bestaan kan ontvluchten. Hij straft haar door niet mee te gaan. Dan ziet Julie geen andere uitweg dan de dood.

In de vorm heeft Delpeut, anders dan hij gewoon is, experimenteel willen zijn. Hij laat de acteurs aan het publiek vertellen wat komen gaat, en tussen de scènes door Strindbergs regieaanwijzingen uitspreken. Frasen als ‘ik neurie mee met de muziek’ worden niet gespeeld, maar gezegd. De acteurs doen dat in een microfoon aan de rand van het toneel, die heftige galm en echo geeft. Het roept associaties op met dictatoriale reders, maar ook met eigentijdse talentenjachten. Een troebel beeld.

Wil Delpeut het debat aangaan met Strindberg? Diens voorschriften toetsen aan onze tijd? De reden voor zijn regiekeuze wordt niet duidelijk. En door de gekunstelde vorm blijft deze Freule Julie op afstand.