Je kan altijd nog gaan lasergamen

Als je iemand net hebt leren kennen en besluit een avond of middag met diegene door te brengen, ga je jammer genoeg meestal niet door een vinexwijk wandelen of lasergamen of aan een groep herten eikeltjes voeren of een rave bezoeken. Wat je daarentegen meestal wél doet, is samen eten. Of het nu een lunch,

Als je iemand net hebt leren kennen en besluit een avond of middag met diegene door te brengen, ga je jammer genoeg meestal niet door een vinexwijk wandelen of lasergamen of aan een groep herten eikeltjes voeren of een rave bezoeken.

Wat je daarentegen meestal wél doet, is samen eten. Of het nu een lunch, een diner of een dat-staat-zo-interessant-souper is: als je voor het eerst met iemand afspreekt, lijkt daar eten bij te horen.

Toch is dit vrij merkwaardig: als je iemand net hebt ontmoet, wil je beminnelijk glimlachen, verhalen vertellen en wellicht pronken met weetjes over Star Wars. Wat je niet wil: in het volle zicht met een geconcentreerde blik een lading voedsel vermalen. Mensen die eten zijn niet op hun best – en het is best jammer dat we dit ergens onderweg vergeten zijn.

Er is eerst het probleem van de keuze: wát ga je eten? Bestel je gewoon pasta gorgonzola met knoflooksaus en mosselen, omdat je daar zin in hebt en je nou eenmaal gelooft in ‘jezelf zijn’? Het antwoord moge duidelijk zijn: je gaat nog liever dood. Het enige wat erop zit, is de kaart afspeuren naar iets waarmee je je waardigheid zo min mogelijk verliest.

Vervolgens kom je bij: hóe ga je het eten. Heb je iets gekozen wat je interessant leek en blijkt het nu een in zijn geheel geroosterde torenvalk te zijn? Heb je een assortiment aan speciaal gereedschap gekregen dat nog het meest doet denken aan de instrumenten van een orthodontist? Heeft de hippe chef besloten alles op spiesjes te serveren? Kortom: ga je dit gerecht doorkomen zonder jezelf en degene die tegenover je zit te besmeuren?

En dan rest er nog: het opeten. Zelf ben ik een van de meest onhandige eters ooit: als ik een knapperig broodje eet, volgt daarna steevast het moment dat ik de kruimels uit mijn bh moet kloppen. Zodra ik met iemand eet die ik nog niet zo goed ken, ben ik in gedachten dus continu bezig met: deze spinazie gaat zich tussen mijn tanden nestelen/dit stukje sushi is te groot voor één hap/ik moet iets zeggen want hij vroeg iets en nu is er een stilte gevallen maar ik heb net een hap genomen dus nu zit er niets anders op dan dat de ander toekijkt hoe ik dit eten aan het vermalen ben terwijl ik intussen probeer te lachen en van die geluidjes maak die moeten aangeven dat ik heel binnenkort heus weer ga praten.

Een obsessie die uiteraard alleen maar leidt tot nog meer gemorste saus op een kin.

Eten is uiteindelijk toch het prettigste met mensen die je kent – of in je eentje, in een bed, terwijl alleen jij weet dat je de pan koude risotto van gisteren aan het uitlepelen bent.

Voor nieuwe vrienden is er altijd nog lasergamen.