Telefoontje van een grommende Clint Eastwood

Het literatuur- en muziekfestival Crossing Border was, volgens NRC-redacteur Ron Rijghard, dit jaar  ‘een oase van beschaafd cultureel plezier’. De Amerikaanse misdaadauteur Elmore Leonard en de Chinese auteur Chan Koonchung behoorden tot de uitblinkers van het festival.

Of we een oude bekende wilden horen of nog een zielig liedje, vroeg de Haagse singer-songwriter Dyzack. De reactie was een merkwaardige bede, want het publiek scandeerde „Zielig! Zielig! Zielig!” Dyzacks Schotse collega Ed Sheeran bedankt zijn luisteraars diverse malen voor de beleefde stilte in de zaal. De houding en reactie karakteriseren niet alleen de toeschouwers, maar ook Crossing Border zelf: een oase van beschaafd cultureel plezier.

Het concert van Dyzack was één van de hoogtepunten op deze uitstekende editie van het festival dat muziek en literatuur mengt. Tussen het overtal aan niet onaardige, maar evenmin verbluffende folkacts imponeerde de gedreven Dyzack met zijn explosieve gitaarspel, vaak pauzerend na een slag om zijn melancholieke stemgeluid de ruimte te geven. Het was een concert dat vroeg om geconcentreerde aandacht, ook omdat hij de liedjes zong van zijn laatste album over de zelfmoord van zijn vader in zijn jeugd. Tussen de wolken ben je nu, zong hij melancholiek in Faded to soul. Soms waren de nummers bluesy, door de mondharmonica, soms ruig, maar steeds van grote schoonheid.

Een andere Nederlander die betoverde was Spinvis, die een verrassend rockend geluid liet horen. De veelgelaagde liedjes van het nieuwe album kregen een dynamische uitvoering, met knerpende cello, speelse percussietikjes en smeuïge koortjes. Erik de Jong is beter gaan zingen, zelfbewuster, binnen de grenzen van de flegmatieke fluisterzang die zijn songs hun smoel geven.

Dit artikel werd gepubliceerd in NRC Handelsblad op Maandag 21 november 2011, pagina 18 - 19. Abonnees kunnen het hele artikel hier lezen.